“അതുപോലെയാ ഡാനി എന്നെ ഇന്നലെ…ആ കൊച്ച് ഇതുവരേം ആരുടെ കൂടെം പോയിട്ടില്ല…എന്റെല അവസ്ഥ അറിഞ്ഞ്, ഞാന് ഫോഴ്സ് ചെയ്തിട്ട്…”
“എടീ അവന് പ്രായമെത്രയാ? തടീം പൊക്കോം ഉണ്ടേലും കണ്ടാ ഒരു പതിനാറോ പതിനേഴോ ഒക്കെയേ ഉള്ളല്ലോ…വല്ല കേസോ പ്രശ്നവോ ഉണ്ടാകുവോ?”
“അതൊന്നും ഓര്ത്ത് അമ്മ പേടിക്കേണ്ട…”
ക്രിസ്റ്റീന പറഞ്ഞു.
“ക്രിസ്റ്റീടെ ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുന്ന കൊച്ചാ…ക്രിസ്റ്റീടെ പ്രായം!”
“ഒറപ്പാണോ?”
“അതേന്നേ…!”
“ഞാനായിട്ട് ആരോടും പറയുന്നില്ല…”
ലീലാമ്മ പറഞ്ഞു.
“അവന് പോയി ക്കഴിഞ്ഞ് നീ അവനേം ഓര്ത്തോകണ്ട് മനസ്സ് വിങ്ങി ഇരുന്ന് ജോസ് അതൊക്കെ അറിയും…ജോസ് ശരിക്കും നന്നായെടീ…അതുകൊണ്ട് നിന്റെത ജീവിതം രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് വിചാരിച്ച് ശകലം സമാധാനത്തോടെ കെടന്നപ്പഴാ ഒച്ചേം ബഹളോം ഒക്കെ കേക്കുന്നെ…”
ലീലാമ്മയുടെ സ്വരത്തില് ദേഷ്യം ഇല്ലന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള് ക്രിസ്റ്റീനയുടെ മുഖത്ത് നാണവും ചമ്മലും വന്നു.
“അത്…”
അവള് നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാന് അങ്ങനെ ഒക്കെ അറിയുന്നത് ഫസ്റ്റായിട്ടാ അമ്മേ…അ കൊച്ച് അതുപോലെയാ…ശ്യെ…ഇതൊക്കെ ഞാന് അമ്മയോട് എങ്ങനെയാ….”
ലീലാമ്മ ഒന്നും പറയാതെ അവളെ നോക്കി.
“അവന് പോയിക്കഴിഞ്ഞ് മനസ്സ് വിങ്ങത്തില്ല എന്നൊന്നും ഞാന് പറയില്ല…”
കണ്ണുകള് ഈറനാക്കി അവള് പറഞ്ഞു.
“അതുപോലെയാ ആ കൊച്ച് എന്നെ….അപ്പോപ്പിന്നെ…”
അവള്ക്ക് കണ്ണുനീരടക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഞാനായിട്ട് ജോസ് ചേട്ടായി ഒന്നും അറിയില്ല…അത് ഉറപ്പ്…”
“അവനെ ഇങ്ങ് വിളിച്ചെ…”
ഒന്നു വേഗം തന്നെ എഴുത് അടുത്ത ഭാഗം