“ചേച്ചി സ്റ്റോറി മൊത്തം നിന്നോട് പറഞ്ഞോ?”
അവന് തലയാട്ടി.
“അളിയന് കമ്പ്ലീറ്റ് മാറി…”
ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പം ഒരു ധ്യാനം ഒക്കെക്കൂടി ആള് മൊത്തം ചേഞ്ച് ആയി വന്നേക്കുവാ..ഏതായാലും ചേച്ചീടെ ലൈഫ് രക്ഷപ്പെട്ടു…”
ഡാനി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“വാ…”
ക്രിസ്റ്റി പറഞ്ഞു. വീടിന്റെക പിമ്പിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഡാനി അവന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു. വീടിന്റൊ പിമ്പില് അപ്പോള് ആരും ഇല്ലാരുന്നു.
പാറയുടെ സൈഡില് ഒരു വലിയ മാവ് നിന്നിരുന്നു. അതിനപ്പുറം റബ്ബര്ക്കാഡടുകള് ആണ്. കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്.
അവര് അവിടെ പാറയുടെ വിളുമ്പില് മുഖാമുഖമിരുന്നു.
“നീയെപ്പഴാ വന്നെ ഇന്നലെ?”
ക്രിസ്റ്റി ചോദിച്ചു.
“ഒരു പതിനൊന്നായിക്കാണും…”
ഡാനി പറഞ്ഞു. ക്രിസ്റ്റി മുഖം ചുളിച്ചു.
“എന്നിട്ട് ചേച്ചി പറഞ്ഞത് നീ വന്നപ്പം നാലുമണിയായിക്കാണും എന്നാണല്ലോ!”
“അത്…”
ഡാനി വാക്കുകള് പരതി.
“അതിപ്പോ, കൃത്യ സമയം ഓര്ത്തിണരിക്കാന് അത്ര ഇമ്പോര്ട്ടോന്റ്റൊ ന്നുമല്ലല്ലോ…”
അല്പ്പ് നിമിഷങ്ങള് നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി.
“ക്രിസ്റ്റി…”
പിന്നെ ഡാനി വിളിച്ചു.
“എന്റെന മുമ്പില് കൊറച്ച് ദിവസങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് വരെ നീ വില്ലനാരുന്നു. ബുള്ളി. ഞാനിങ്ങനെ ഒരു പഠിപ്പിസ്റ്റും ഒക്കെ ആയത് കൊണ്ട് ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില് ഒന്നും അത്ര ശ്രദ്ധ കൊടുത്തില്ല. സ്കൂള്, വീട്, മമ്മി, പപ്പാ..ഇങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് ഞാന് നോക്കീട്ട് പോലുമില്ല…”
ഡാനി ക്രിസ്റ്റിയെ നോക്കി.
“പക്ഷെ ബാക്കി എല്ലാര്ക്കും നീ നല്ലവന്, ഉപകാരി, ഹെല്പ്പുര്…ഈ ഒപ്പീനിയന് സ്റ്റുഡന്റ്റ്സ് മാത്രമല്ല…ടീച്ചേഴ്സ്…അവരുപോലും നിന്നെപ്പറ്റി അങ്ങനെ പറയുന്നു…എന്തിനാരുന്നു എന്റെീ അടുത്ത് അങ്ങനെ ഒരു ഡ്രാമ?”
ഒന്നു വേഗം തന്നെ എഴുത് അടുത്ത ഭാഗം