ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 4 [സാഹിൽ] 171

Anil ഇതിനകം തന്നെ visa approval കാത്ത് tensionil ആയിരുന്നു. Hospitalil പോയാൽ corona പിടിക്കുമോ എന്നൊരു പേടി വേറെ. അത് visa medical test ചെയ്യുമ്പോൾ പണി കിട്ടുമോന്ന്.

അതുപോലെ Anilinte അമ്മയെയോ അനുവിന്റെ അമ്മയെയോ hospitalil കൂടെ നിർത്താനും പറ്റില്ല.

“അവർക്കെങ്ങാനും corona വന്നാൽ serious ആവും…” എന്ന് അനു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സാഹിലിനോട് പറഞ്ഞു.

ആ രാത്രി അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ശരിയായ helplessness സാഹിൽ കേട്ടു.

“എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല സാഹിൽ…”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ സാഹിലിനും വിഷമമായി.

“നീ പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”

“മ്മ്…”

“Food വേണമെങ്കിലും… മരുന്ന് വേണമെങ്കിലും… എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി.”

അനു കുറച്ചുനേരം reply അയച്ചില്ല.

പിന്നെ ഒരു ചെറിയ message മാത്രം വന്നു.

“Thanks da… ഇപ്പോൾ നീ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് തന്നെ ഒരു ആശ്വാസം ആണ് 😔”

ആ message വായിച്ചപ്പോൾ സാഹിലിന് ആദ്യമായി… അനുവിനോടുള്ള തന്റെ feelings വെറും തമാശയോ attraction ഓ മാത്രമല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.

ആദ്യ ദിവസം അനിൽ കുറച്ചുനേരം hospitalil വന്നു നിന്നു.

ഒരു week ലേക്കുള്ള medicines ഒക്കെ വാങ്ങി വെച്ചു.

പോകാൻ നേരം അനുവിനോട്,

“എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണേ… food order ചെയ്താൽ മതി, cash ഞാൻ അയച്ചു തരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ആ പറയലിൽ നിന്നുതന്നെ അനുവിന് മനസ്സിലായിരുന്നു…

അവൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തിട്ട് വേഗം ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാണ് നോക്കുന്നതെന്ന്.