കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 11 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 71

വാഹിദും ആതിരയും കിഷോറും അമ്മുവിന്റെ ഇടറിയ സ്വരത്തിലുള്ള സംസാരം കേട്ട് നിശബ്ദരായി ഇരുന്നുപോയി. എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാനോ പറയാനോ സാധിക്കാതെ കുറച്ച് സമയത്തേക്ക് അവർക്കിടയിൽ മൂകത തളംകെട്ടി നിന്നു. എരിഞ്ഞു തീർന്ന പകലിന്റെ തളർന്ന വെയിൽ സായാഹ്നത്തിന്റെ വരവറിയിച്ചു കൊണ്ട് പാറത്തൊടി തറവാടിന്റെ തൊടികളിൽ നേർത്ത സ്വർണ്ണ വർണ്ണം ചാലിച്ചുകൊണ്ട് പരന്നു കിടന്നു. ചക്രവാളത്തിലേക്ക് നോക്കി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന പാറക്കെട്ടിൽ നിശബ്ദത ഘനീഭവിച്ചു നിന്നു.

“എന്തേ, ആർക്കും ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ലേ.?”

അമ്മുവിന്റെ പരിഹാസസ്വരം അവർക്കിടയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭംജിച്ചു. അവളുടെ നോട്ടം വാഹിദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആയിരുന്നു.

“So, നിങ്ങളെ ബലാത്സംഘം ചെയ്തവരെ വൃത്തിയായി വലയിൽ വീഴ്ത്തി നിങ്ങൾ കൊന്നു കളഞ്ഞു. കാണാതാവുന്നവരെ നാട്ടുകാർ അന്വേഷിച്ച് വരാതിരിക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളിലേക്ക് അവരുടെ സംശയം വരാതിരിക്കാൻ കാഞ്ഞിരം മുറിച്ചു പ്രേത കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം ഒരുക്കി ആളുകളെ ഭയപ്പെടുത്തി നിർത്തി. ശരിയല്ലേ.?”

കിഷോർ രാജനോട് ചോദിച്ചു. അയാൾ അതേ എന്ന് തലയാട്ടുകയും ചെയ്തു.

“ഇനി അഥവാ ആരെങ്കിലും ശവശരീരം കാണുകയാണെങ്കിൽ പ്രേതബാധയേറ്റ് മരിച്ചതാണെന്ന് വരുത്തിതീർക്കാൻ ജാനകി ഉപയോഗിച്ച വിഷക്കൂട്ട് തന്നെ നിങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചു, അല്ലേ?”

വാഹിദാണ് അത് ചോദിച്ചത്. അതിനും രാജൻ തലയാട്ടി.

“ഉമ്മത്തിന്റെ കായയും കാഞ്ഞിരക്കുരുവും പരസ്പരം അരച്ച് ചേർത്ത് അതിന്റെ കൂടെ മരണം എളുപ്പമാക്കുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും വിഷം കൂടി കലർത്തിയ മിശ്രിതം ആയിരിക്കണം. ഏതാണെന്ന് ചോദിക്കുന്നില്ല, പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിൽ വ്യക്തമായിക്കോളും.”