മമ്മിയുടെ ബുഡാപെസ്റ്റ് 5 [ജോകാപ്പസ്] 65

രാത്രിയായതോടെ ബുഡാപെസ്റ്റ് നഗരം സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള വിളക്കുകളാൽ തിളങ്ങി. ഡാന്യൂബ് നദിയിലെ ആഡംബര കപ്പലിന്റെ മുകൾത്തട്ടിൽ (Upper Deck) അവർ കയറി. ഇരുവശത്തും ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ കെട്ടിടങ്ങൾ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കപ്പൽ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അമ്മയുടെ മുടിയെയും ആ നീല ഡ്രസ്സിനെയും തലോടി. പാർലമെന്റ് മന്ദിരത്തിന്റെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചം നദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തെന്നപോലെ നിന്നു.

മകൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന് അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. തന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും വച്ച്, അമ്മയുടെ കൈകൾക്ക് മുകളിൽ സ്വന്തം കൈകൾ ചേർത്ത് അവൻ ആ കാഴ്ചകൾ നോക്കി നിന്നു. നദിയിലെ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം കപ്പൽ പതുക്കെ ആടിയുലഞ്ഞപ്പോൾ ആ അന്തരീക്ഷം വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയാണ് നൽകിയത്.

മകൻ: “അമ്മേ… ഈ ഫീൽ ഒന്ന് നോക്കിയേ. എത്ര സമാധാനമുണ്ട്! ആ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത് കണ്ടോ? ഈ ഡാന്യൂബ് നദിയിൽ ഇങ്ങനെ ഒഴുകി നടക്കുന്നത് അമ്മ പണ്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”

അമ്മ മകന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി നിന്നു. അവൻ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു:

മകൻ: “അമ്മേ… അമ്മയുടെ സ്കിൻ തൊടുമ്പോൾ എന്ത് സോഫ്റ്റ് ആണെന്നോ! ഈ ഡ്രസ്സിനുള്ളിലൂടെ പോലും ആ മൃദുത്വം എനിക്ക് ഫീൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

അമ്മ: (നാണത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ മോനേ… ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കും.”