ജീവിതം പതിയെ രണ്ട് പേരുടേതിൽ നിന്ന് “നമ്മുടേത്” ആയി മാറുകയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ ജിത്തു കുറച്ചുനേരം ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
അവളെ കാണണമെന്ന് തോന്നി.
സംസാരിച്ചാൽ മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല.
കാണണം.
ഒരുമിച്ച് കുറച്ചുസമയം ചെലവഴിക്കണം.
പക്ഷേ പഴയ ജിത്തു ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിളിക്കണോ?
വേണ്ടയോ?
അവസാനം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു.
“കൊച്ചു…”
ഉടനെ മറുപടി വന്നു.
“മ്?”
“ഈ ശനിയാഴ്ച ഫ്രീ ആണോ?”
“എന്തേ?”
“നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോകാം.”
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മറുപടി വന്നില്ല.
അവന്റെ ഹൃദയം പതിവുപോലെ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നെ സ്ക്രീനിൽ അവളുടെ സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
“എവിടെ?”
ജിത്തു ചെറുചിരിയോടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“സിനിമയ്ക്ക്.”
മറുപടി വരാൻ കുറച്ച് സമയം എടുത്തു.
അവസാനം ഒരു വരി മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരുപാട് തവണ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്…”
“എന്ത്?”
“നീ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്നെ സിനിമയ്ക്ക് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്.”
ആ സന്ദേശം വായിച്ചപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വിചിത്രമാണ്.
നാല് വർഷം വൈകിയെങ്കിലും…
ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ അത് മറക്കാറില്ല.
അവൻ പതിയെ മറുപടി അയച്ചു.
“അപ്പോൾ ഈ ശനിയാഴ്ച…
നാല് വർഷം വൈകിയ ഒരു ഡേറ്റ്.”
ആത്മേയയുടെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു.
“ഞാൻ വരും.”
ആ ഒരു സന്ദേശം മതിയായിരുന്നു.
കാരണം ജിത്തുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
അവരുടെ കഥയിൽ…
മനോഹരമായിരിക്കുന്നു ഈ ഭാഗവും. ആദ്യം ഭാഗത്തിന് അതിൽ തന്നെ ഒരു പൂർണ്ണത ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയത്.ഒരു തുടർച്ചക്ക് സ്കോപ്പ് ഒട്ടും കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എൻ്റെ ധാരണകൾ തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി തന്ന ഭാഗം ആയിരുന്നു ഇത്.
പേജുകൾ കുറവായിരുന്നു എങ്കിലും ഓരോ പേജിനും ജീവനുള്ളതു പോലെ തോന്നി.
ഒരുപാട് പേജ് കൂട്ടി എഴുതുന്നതിലും നല്ലത് ഇതാണ് എന്ന് പലരുടെയും അഭിപ്രായം.എൻ്റെ wife അതേ കാര്യം പറഞ്ഞു.പിന്നെ കളി മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ച് വായിക്കുന്നവർ ഈ കഥ വായിക്കാത്തത് ആണ് നല്ലത്.ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷ നിമിഷങ്ങൾ ആണ് ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുന്നത്.