ഡാനിയുടെ മമ്മിയും ക്രിസ്റ്റിയും [സ്മിത]
ഡാനിയുടെ മമ്മിയും ക്രിസ്റ്റിയും 4
“എനിക്ക് ക്രിസ്റ്റിയെ ഒന്ന് കാണാനായിരുന്നു, സാര്...”
ക്രിസ്റ്റിയെ?”
അയാള് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവനിന്ന് വന്നിട്ടില്ലല്ലോ...അല്ല അവന് ഇപ്പോള് രണ്ടാഴ്ച്ചയോളം ആയല്ലോ, എന്താ സെലിന്?”
അത് കേട്ട് സെലിന് ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചു.
എഹ്? ക്രിസ്റ്റി രണ്ടാഴ്ചയോളമായി സ്കൂളില് വന്നിട്ടില്ലന്നോ? രണ്ടാഴ്ച എന്ന് പറയുമ്പോള്?
“എന്നാ അവന് ലാസ്റ്റ് വന്നത് സാര്?”
അവള് വിതുമ്പല് അടക്കി ചോദിച്ചു.
“അതിപ്പോള്....”
അയാള് ഒന്നാലോചിച്ചു.
“വെള്ളിയാഴ്ച... യെസ്, വെള്ളിയാഴ്ചയാണ്....”
ഈശോയെ!
അവളോര്ത്തു.
വെള്ളിയാഴ്ച്ച!
അന്ന് രാത്രിയാണ് ക്രിസ്റ്റിയെ അവസാനമായി കണ്ടത്.
പിന്നെ അവന് സ്കൂളില് വന്നിട്ടില്ല.
ഡാനി അതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!
ഇനി വല്ല അസുഖവുമാണോ?
ആ വിചാരത്തില് സെലിന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അപ്പോള് റിസസ്സിനുള്ള മണിയൊച്ച മുഴങ്ങി.
“ഓക്കേ, സാര്, ഇന്റ്റെര്വേല് ആയില്ലേ, ഞാന് മോനെ ഒന്ന് കാണട്ടെ!”
അവള് പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
സെലിന് ഡാനിയുടെ ക്ളാസ്സിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ നിന്നും കുട്ടികള് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് അവള് കണ്ടു.
കുട്ടികളുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടേയും കണ്ണുകള് ഈച്ച പൊതിയുന്നത് പോലെ തന്നെ മൂടുന്നത് സെലിന് അറിഞ്ഞു. ശരീരത്തിലെ മുഴുപ്പുകളെ കണ്ണുകള്കൊണ്ട് ഞെരിച്ചുടയ്ക്കുകയാണ് അവര്.
അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന് സമയമില്ല.
ശ്രദ്ധിക്കാന് സമയമുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്പ്പോലും താനത് കാര്യമാക്കിയിട്ടില്ല.
എന്നിട്ട് ഇപ്പോള് ക്രിസ്റ്റിയെ ഓര്ത്ത് മനസ്സ് വിഷമിച്ചിരികുമ്പോള് ആണ് അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്!
“ഡാനീ...”
ഒന്ന് രണ്ട് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അങ്ങോട്ട് വരികയായിരുന്ന ഡാനിയെ അവള് വിളിച്ചു.
“മമ്മീ...”
അവന് ആഹ്ലാദത്തോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു.
വന്ന് അവളുടെ കൈയ്യില് പിടിച്ചു.
“എന്നാ മമ്മീ?”
“എന്താ?”
അവള് പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഒരു സര്പ്രൈസ് വിസിറ്റ് നടത്തേണ്ടേ? പഠിക്കുവാണോ കറക്കമാണോ എന്നൊക്കെ അറിയേണ്ടേ?”
“മമ്മീ...”
അവന് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ വിളിച്ചു.
“പറ മമ്മീ, എന്തിനാ ഇന്ന് വന്നെ?”
“നിന്റെ പുതിയ പ്രിന്സിപ്പാള് ചാര്ജ്ജ് എടുത്തതില് പിന്നെ ഞാന് ഒന്ന് കണ്ടില്ലല്ലോ...വന്ന് കണ്ട് നിന്റെ കാര്യം ഒക്കെ പറയാമെന്നു വെച്ചു...”
“ഓഹോ, എന്ത് കാര്യം?”
“ഒന്നൂല്ലടാ ചുമ്മാ...എന്നാ നീ പൊക്കോ...”
“ഓക്കേ, ബൈ...”
അവന് തിരിഞ്ഞു നടന്ന് കൂട്ടുകാരുടെ ഒപ്പം ചേരാന് തുടങ്ങി.
“മോനെ...”
സെലിന് പിമ്പില് നിന്നും വിളിച്ചു.
ഡാനി തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
അവനവളെ ചോദ്യരൂപത്തില് നോക്കി.
“അതേ, ഞാന് സ്കൂളില് വന്നത് പപ്പാ അറിയേണ്ട കേട്ടോ,”
“അതെന്നാ?”
അവന് നെറ്റി ചുളിച്ച് അവളെ നോക്കി.
“അത്....”
അവളില് ജാള്യതയും നാണവും ഒരുമിച്ച് കടന്നുവന്നു.
“അത് അന്നത്തെ...ക്രിസ്റ്റീടെ കൂടെ...അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാന് പപ്പയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, സ്കൂളില് ഞാന് പോകില്ല...അവനെ കാണാന് സാധ്യത ഉള്ളത് കൊണ്ട്...അങ്ങനെയൊക്കെ അവന്റെ കൂടെ ടൈം സ്പെന്ഡ് ചെയ്തിട്ട് പിന്നേം അവനെ ഫേസ് ചെയ്യാന് എനിക്ക് പറ്റില്ല...”
“എന്നിട്ട് ഇപ്പോള് വന്നതോ?”
ഡാനി ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പ വന്നാലും അവനെ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വന്നിരുന്നേലോ?”
അവന് പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“അത് നിന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറിന് ഫോണ് ചെയ്തിട്ടാ ഞാന് വന്നെ...ക്രിസ്റ്റീടെ നേച്ചര് വെച്ച് അവന് ക്ലാസ് ഒക്കെ സ്കിപ്പ് ചെയ്യുന്ന കൂട്ടത്തില് അല്ലെ? അവന് ഇന്ന് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ച് ഇല്ല എന്ന് കണ്ഫേം ചെയ്തിട്ടാ ഞാന് വന്നെ...”
വലിയ താല്പ്പര്യം കാണിക്കാത്ത ടോണില് അവള് പറഞ്ഞു.
“ആ, അവന് പത്ത് പന്ത്രണ്ട് ദിവസമായി ആബ്സെന്റ്റാ...”
“ഓഹോ, അത് കൊള്ളാല്ലോ...”
അവള് അലക്ഷ്യമായിമായിപ്പറഞ്ഞു.
“എന്നാ മമ്മി പൊക്കോ, ഞാന് പോട്ടെ...”
അവന് പറഞ്ഞു.
“ആ...”
സെലിനും പിന്തിരിഞ്ഞു.
സെലിന് പിന്നെ പോയത് ക്രിസ്റ്റിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ആണ്. അവനെ അവിടെ കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള സാധ്യത വളരെക്കുറവാണ് എന്നവന് അറിഞ്ഞിരുന്നു. റോഡ് വളരെ മോശമായിട്ട് കൂടി വേഗതയില്ത്തന്നെ അവള് സ്കൂട്ടര് പായിച്ചു.
പത്ത് മിനിറ്റിനു ശേഷം സ്കൂട്ടര് ക്രിസ്റ്റിയുടെ വീടിനു മുമ്പില് എത്തി.
ഗേറ്റ് തുറന്ന് അവള് അകത്ത് കയറി.
പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ വീട് അടഞ്ഞു കിടന്നു.
അവള് ചുറ്റുവട്ടത്തേക്കും തെരുവിന്റെ എതിര്ഭാഗത്തേക്കും നോക്കി.
മിക്ക വീടുകള്ക്ക് മുമ്പിലും ആളുകളില്ല.
അല്പ്പം മാറി ഒരു വീടുണ്ട്.
അതിന്റെ മുമ്പില് ഒരു സ്ത്രീ അലക്കിയ തുണികള് അയയില് വിരിച്ചിടുന്നത് കണ്ടു.
അവള് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു.
അതി സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് അവള് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന പണി നിര്ത്തി നോക്കി.
“ആരാ?”
അവള് പുഞ്ചിരിയോടെ സെലിനോട് ചോദിച്ചു.
“ഞാന്...”
എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ സെലിന് ഒരു നിമിഷം വിഷമിച്ചു.
“ക്രിസ്റ്റീടെ ടീച്ചര് ആണ്...”
“ഓ!”
അവരില് ബഹുമാനം കൂടി.
“ക്രിസ്റ്റി എവിടെ?”
ക്രിസ്റ്റിയുടെ വീടിന് നേരെ നോക്കി സെലിന് ചോദിച്ചു.
“അവര് പോയിട്ടിപ്പോള് ഒന്ന് രണ്ടാഴ്ചയോളമായല്ലോ...”
“എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് അറിയാമോ? പറഞ്ഞിരുന്നോ?”
“ഇവിടുന്ന് പത്ത് മുപ്പത് കിലോമീറ്റര് ദൂരെയാ...മയിലാടും കുന്ന്...അവിടെയാ അവന്റെ വീട്...അങ്ങോട്ട് പോയതാ...”
മയിലാടും കുന്ന്!
സെലിന് മന്ത്രിച്ചു.
കേട്ടിട്ടുണ്ട് ആ സ്ഥലം!
“ഇപ്പോള് അങ്ങോട്ട് പോകാന് എന്താ പ്രത്യേകിച്ച് കാരണം എന്നറിയാമോ? പറഞ്ഞിരുന്നോ?”
സെലിന് ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല...”
അവള് വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അവിടെ വരെ ഒന്ന് പോകുവാ കൊറച്ച് കഴിഞ്ഞെ വരൂ എന്ന് മാത്രേ പറഞ്ഞുള്ളൂ...”
സെലിന് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
“ശരി...”
സെലിന് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയുടെ മനോഹാരിതയിലേക്ക് അവളൊന്ന് നോക്കി.
എന്നിട്ട് തല കുലുക്കി.
സെലിന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്തൊരു ലുക്ക് ആണ് അവര്ക്ക്...!!”
ആ സ്ത്രീ മന്ത്രിച്ചു.
നിരുന്മേഷത്തോടെ, നിറ കണ്ണുകളോടെ, സെലിന് വീട്ടിലേക്ക് സ്കൂട്ടര് ഓടിച്ചു.
“എന്റെ ക്രിസ്റ്റി, എവിടെയാ നീ?”
കണ്ണുകള് തുടച്ചു കൊണ്ട് അവള് സ്വയം ചോദിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തി അവള് കിടക്കയിലേക്ക് വീണു. കമിഴ്ന്നു കിടന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓര്മ്മയില് എഴുന്നേറ്റു.
ഫോണ് എടുത്തു.
കോണ്റ്റാക്റ്റ് ലിസ്റ്റില് നിന്നും ക്രിസ്റ്റിയുടെ നമ്പര് എടുത്ത് ഡയല് ചെയ്തു.
“താങ്കള് വിളിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ആള് പരിധിക്ക് പുറത്താണ്. ദയവായി വീണ്ടും ശ്രമിക്കുക...”
അവളുടെ കാതുകളെ പൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ഫോണില് നിന്നും അറിയിപ്പ് വന്നു.
വൈകുന്നേരം ഡാനി സ്കൂള് കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോള് സെലിനെ കണ്ട് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്ത് കോലവാ മമ്മീ ഇത്? എന്നാ പറ്റീത്?”
അവന് ബാഗ് മേശമേല് വെച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.
നെറ്റിയിലും കൈയ്യിലും പിടിച്ചു നോക്കി.
“ടെംമ്പറേച്ചര് ഒക്കെ നോര്മ്മല് ആണല്ലോ? പിന്നെന്നാ?”
അവന് ആകാംക്ഷയോടെ അവളെ നോക്കി.
“ഒന്നൂല്ല മോനെ...ചെറിയ ഒരു തലവേദന...അത് മാറി...”
അവന് നെറ്റി ചുളിച്ച് സെലിനെ നോക്കി.
“വാ മമ്മി കാപ്പി തരാം...”
അവള് അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“അത് ശരി!”
അവന് ശബ്ദമുയര്ത്തി.
“ഈ തലവേദനേം വെച്ചോണ്ട് കാപ്പീം ഉണ്ടാക്കിയോ? ഞാന് വന്നിട്ട് ഉണ്ടാക്കാരുന്നല്ലോ,”
“പോടാ ഒന്ന്!”
അടുക്കളയില് എത്തി അവന്റെ തലമുടിയില് വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട്, പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവള് പറഞ്ഞു.
“ഒരു വലിയ ഷെഫ് വന്നിരിക്കുന്നു..! .മമ്മി ഇങ്ങനെ മുഴുവനോടെ ഉള്ളപ്പോ എന്റെ മോന് കാപ്പി ഒന്നും ഉണ്ടാക്കണ്ട!”
“അത് ശരി!”
അവന് അവളുടെ തോളില് പതിയെ ഇടിച്ചു.
“കഴിഞ്ഞ സണ്ടേ ഞാനല്ലേ ബീഫ് കട്ട്ലറ്റ് ഉണ്ടാക്കീത്...?”
“ഓ! ശരിയാണല്ലോ!”
അവള് അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
“സൂപ്പറാരുന്നു...ഞാന് അത് മറന്ന് പോയെടാ,”
അവനും അവളെ ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു.
അവള് പിന്നെ കാസറോളില് നിന്നും ചൂടുള്ള പഴം പൊരി എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. ഫ്ലാസ്ക്കില് നിന്നും ചൂട് ചായയും.
“മമ്മിക്കോ?”
അവന് ചോദിച്ചു. ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിന് സമീപം സെലിന് അഭിമുഖമായി അവള്ക്കരികില് അവനിരുന്നു.
“മമ്മിക്ക് ഇപ്പം വേണ്ട...മോന് കഴിക്ക്...”
ഏതോ ഓര്മ്മയില് അവളുടെ കണ്കോണില് നീര് നിറയുന്നത് അവന് കണ്ടു.
അവനെ കാണിക്കാതിരിക്കാന് അവള് പരമാവധി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും.
ഡാനി അവളുടെ കയ്യില് പിടിച്ചു.
“മമ്മീ...”
കഴിക്കാനെടുത്ത പഴംപൊരി അവന് തിരികെ പാത്രത്തിലേക്ക് വെച്ചു.
“കഴിച്ചുകൊണ്ട് ആണേല് വര്ത്താനം പറഞ്ഞാല് മതി...”
അവള് പറഞ്ഞു.
സ്വരത്തില് നേരിയ വിതുമ്പല് അവന് അറിയാന് കഴിഞ്ഞു.
“ശരി...”
അവനത് തിരികെയെടുത്ത് അല്പ്പം കഴിച്ചു.
“ഇനി പറയാല്ലോ?”
“പറയാം,”
സെലിന് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
“പറയുമ്പം കഴിച്ചോണം...”
അവന് നെറ്റി ചുളിച്ച് അവളെ നോക്കി.
“ഒരു ഹസ്ബന്ഡിന് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ് മമ്മിയെപ്പോലൊരു ഭാര്യ....”
അവന് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“ഓഹോ! അത് ശരി! എന്നിട്ട്?”
അവള് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതുപോലെ ഒരു മകന് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല അമ്മയാണ് എന്റെ മമ്മി...”
അവളുടെ കളിയാക്കല് നിറഞ്ഞ പ്രതികരണം വകവെക്കാതാതെ ഡാനി തുടര്ന്നു.
“താങ്ക്യൂ താങ്ക്യൂ...”
അവള് അല്പ്പം കുനിഞ്ഞ് അത് അംഗീകരിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു.
“എത്ര വയ്യാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴും മമ്മി എന്റെ കാര്യമോ പപ്പേടെ കാര്യമോ ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടില്ല...എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ് ഒക്കെ പറയും .... അവരുടെ മമ്മിമാര്ക്ക് പനി വന്നാ, അല്ലേല് വേറെ ഏതേലും അസുഖം വന്നാ അവര്ക്കൊക്കെ അന്ന് ഹോട്ടെല് ഫുഡ് ആരിക്കൂന്ന്..പാഴ്സല്...അല്ലേല് സോമാട്ടോ അതുപോലെയൊക്കെ...മമ്മി പക്ഷെ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്തിട്ടില്ല...എനിക്ക് എന്തേലും കുഞ്ഞ് അസുഖം വന്നാപ്പോലും മമ്മി എന്റെ ബെഡ്ഡിന്റെ അടുത്തുന്നു മാറില്ല...കഴിഞ്ഞ മാസം സിംഗപ്പൂരില് നിന്നു വന്നു കഴിഞ്ഞ് പപ്പയ്ക്ക് പനി പിടിച്ചപ്പം...ഈശോയെ, ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഏതേലും ഭാര്യമാര് ഭര്ത്താക്കന്മാരേ ശുശ്രൂഷിക്കുമോ എന്നൊക്കെ ഞാന് ഓര്ത്തു....”
“ഇതിപ്പം എന്തിനാ നീയെനിക്ക് രൂപക്കൂട് പണിയുന്നെ എന്റെ ചക്കരെ?”
അവന്റെ കവിളില് അമര്ത്തിക്കൊണ്ട് അവള് ചോദിച്ചു.
“മമ്മി ഒരിക്കല് പോലും സ്വന്തം സുഖത്തിനു വേണ്ടി എന്തേലും ചെയ്യുന്നത് ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല...”
അവളുടെ വാക്കുകള് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവന് തുടര്ന്നു.
“പപ്പയോട് അവിടെപ്പോണം ഇവടെപ്പോണം അത് വേണം ഇത് വേണം എന്നൊന്നും ഒരിക്കലും പറയുന്ന കേട്ടിട്ടില്ല...പള്ളീല്, സ്കൂളില്, കടേല് വേറെ എവിടേലും മമ്മി പോയതായും അറിയില്ല...”
അവളുടെ കണ്ണുകള് വിടര്ന്ന്. നീരുറവ കണ്കോണുകളില് നിന്നും പൊട്ടിയത് അവള് തുടച്ചു.
“എന്താ ഇപ്പം ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന്...?”
അവള് പതിയെ അവനോടു ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെയുള്ള മമ്മി, ഏറ്റവും ത്യാഗമയി, സ്നേഹമയി...ഇന്ന് സ്കൂളില് ക്രിസ്റ്റിയെ അന്വേഷിച്ച് വന്നു...”
“എഹ്?”
അവള് അന്ധാളിപ്പോടെ അവനെ നോക്കി.
“ഞാന്...”
“നിക്ക്...”
അവന് കയ്യുയര്ത്തി വിലക്കി.
“ലെറ്റ് മീ കണ്ടിന്യൂ... അങ്ങനെയുള്ള മമ്മി അവനെ ഓര്ത്ത് കരയുന്നു...അമ്മയെന്ന നിലയ്ക്കും ഭാര്യ എന്ന നിലയ്ക്കും ഏതൊക്കെ കടമകള് ഉണ്ടോ അതിനൊന്നും ഒരു മുടക്കവും തടസ്സവും വരുത്താതെ അവനെ ഓര്ത്ത് കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നു...”
“മോനെ ഞാന് അങ്ങനെ...അവനെ ഓര്ത്ത് ഒന്നുമ....”
“വെയിറ്റ് മമ്മീ...”
ഡാനി അവളെ പറയാന് അനുവദിക്കാതെ തുടര്ന്നു.
“തന്നെ സെക്ഷ്വലി സാറ്റിസ്ഫൈ ചെയ്യിച്ച ഒരു പുരുഷനെ മറക്കാന് ഒരു പെണ്ണിനാവില്ല...പ്രത്യേകിച്ചും മമ്മിയെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണിന് ..എന്നുവെച്ചാല് സ്നേഹിക്കാന് മാത്രം അറിയാവുന്ന പെണ്ണിന്...അവന് മമ്മിക്ക് തന്നത് ഒരു വലിയ ലൈഫ് ആണ്...മമ്മിയുടെ സൌന്ദര്യത്തെയും ശരീരത്തെയും പൂര്ണ്ണമായി റെസ്പ്പെക്ക്റ്റ് ചെയ്തവന് ആണവന്...ആ അവനെ മറക്കാന് മമ്മിക്കാവില്ല...മറക്കണം എന്ന് പറയാനും ആര്ക്കുമാവില്ല...അതേത് കെട്ട്യോന് ആയാലും മകനായാലും...”
വിസ്മിതമിഴികളോടെ അവള് അവന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടിരുന്നു.
എന്ത് പറയണം എന്ന് അവനു മനസ്സിലായില്ല.
“മറക്കണം എന്ന് മകന് പറയുന്നില്ല...”
ഡാനിയുടെ അടുത്ത വാക്കുകള് അവള് കേട്ടു.
വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവള് അവനെ നോക്കി.
“കെട്ട്യോന് അറിയാതെ നോക്കണം....”
അവന്റെ വാക്കുകള് വീണ്ടും അവളുടെ കാതുകളെ പൊള്ളിച്ചു.
“സ്നേഹമുള്ള ആളാ പപ്പാ ....മമ്മിയെ മാത്രമാണ് മനസ്സില് കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്...”
Up Next
Keep the reading flow going with the next chapter lined up and ready.