അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 3 [Kambi Chettan] 143

“മോളേ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? വേദന കുറഞ്ഞോ? സുഖം തോന്നുന്നുണ്ടോ?” ലതിക അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ആ മുറിയിലെ ഓരോ അണുവിലും കാമത്തിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു. ശ്രീനാഥ് തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് പ്രീതിയുടെ നനവാർന്ന കവാടത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞുതള്ളിയപ്പോൾ, അവൾ ഒരു പിടച്ചിലോടെ കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിൽ നഖം ആഴ്ത്തി.

“അമ്മേ… വേണ്ട… എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു… അതൊന്ന് മാറ്റാൻ പറയൂ!” പ്രീതി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി ശ്രീനാഥിന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് തള്ളി.

ലതിക ഉടനെ മകളുടെ തല തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവൾ പ്രീതിയുടെ വിയർത്ത മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി മാറ്റി കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. “കരയല്ലേ മോളേ… ഈ വേദന ഒരു നിമിഷത്തേക്കേ ഉള്ളൂ. ഒരു കുഞ്ഞ് വിരിയുന്നതുപോലെ എന്റെ മോൾ ഇന്ന് ഒരു പെണ്ണായി മാറുകയാണ്. നീ പതുക്കെ ശ്വാസം വിടൂ,” ലതിക വാത്സല്യത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു. എന്നിട്ട് ശ്രീനാഥിനെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മി, “പതുക്കെ സാറേ… മോളുടെ ആദ്യത്തെ പൂവല്ലേ, ഒന്ന് നോവാതെ തഴുകൂ.”

ശ്രീനാഥ് തന്റെ വേഗത കുറച്ചു. അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ മാംസങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന മനോഹരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു. ലതിക മകളുടെ മുലകളിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “മോളേ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? ആ വേദന പതുക്കെ സുഖമായി മാറുന്നില്ലേ?”

പ്രീതിയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ താളാത്മകമായി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പേടി മാറി പകരം ഒരു തരം മദാലസമായ തിളക്കം വന്നു. “ആഹ്… അമ്മേ… ഇപ്പോൾ… ഇപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത സുഖം തോന്നുന്നു. എനിക്ക് എന്തോ പോലെ ആകുന്നു,” അവൾ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു ശ്രീനാഥിന്റെ തോളിൽ കൈകൾ ചുറ്റി. പ്രീതിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം മാറി, അവിടെ ഒരു ലഹരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി. “ഇപ്പോൾ… ഇപ്പോൾ സുഖമുണ്ട് അമ്മേ,” അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ കാലുകൾ ശ്രീനാഥിന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും മുറുകെ പിണച്ചു വെച്ചു.