അയേഷയുടെ കുടുംബം [മാനി കുമാർ] 93

“മോണിഷ… നമ്മൾ ഇത് ചെയ്യരുത്…” ആയേഷ മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം വഞ്ചിച്ചു — മുലക്കണ്ണുകൾ വേദനയോടെ കുത്തിനിന്ന് വസ്ത്രത്തെ തുളച്ചു.

മോണിഷ കൂടുതൽ അടുത്ത് ചായ്ന്നു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ആയേഷയുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടി.

“പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ ശരീരം ഇങ്ങനെ വിറയ്ക്കുന്നത് അക്ക? നിങ്ങളുടെ തുടകൾ എന്തുകൊണ്ട് അല്പം അകന്നു തരുന്നു?”

മഴ ജനാലകളിൽ ക്രൂരമായി അടിച്ചു. ദൂരെ മിന്നലിന്റെ ഗർജനം ആയേഷയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ദൂരത്തെ മദ്ദളം പോലെ മുഴങ്ങി.

മോണിഷയുടെ വിരലുകൾ ആയേഷയുടെ മെറൂൺ നൈറ്റിയുടെ അടിയിലേക്ക് സാവധാനവും കളിയാക്കലോടെയും സഞ്ചരിച്ചു. അവളുടെ മൃദുവായ തുടയുടെ അകത്തെ വശത്തെ മിനുസമുള്ള തൊലിയിൽ സ്പർശിച്ചു.

ആയേഷയുടെ ശ്വാസം പാട്ടുപോലെ വേഗത്തിലായി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്പർശം ഇതുവരെ അവൾ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല — സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.

അവളുടെ മുഴുവൻ ലൈംഗിക ജീവിതവും സുധാകരനോടൊപ്പമുള്ളതായിരുന്നു — സ്നേഹനിധിയും ആവേശപൂർണ്ണവുമായിരുന്നു, പക്ഷേ പരമ്പരാഗതം മാത്രം.

“മോണിഷ… ഞാൻ ഒരിക്കലും…” ആയേഷ വിറയലോടെ മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയവും, അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ആഗ്രഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എനിക്കറിയാം അക്ക,” മോണിഷ മൃ മഴ

“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആദ്യം ആയിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഇന്ന് രാത്രി നിങ്ങളെ ഞാൻ നോക്കാം. എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി നിങ്ങൾ വളരെ ശക്തയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ… നിങ്ങൾ വെറുതെ അനുഭവിക്കൂ.”

മോണിഷ ആയേഷയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഗ്ലാസ് മൃദുവായി എടുത്ത് മാറ്റി വച്ചു. പിന്നെ ബോധപൂർവമായ സാവധാനത്തോടെ അവൾ ചായ്ന്ന് ആയേഷയുടെ കഴുത്തിന്റെ വശത്ത് തന്റെ മൃദുവായ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി.