ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

സമയം കടന്നുപോയതറിയാതെ ഞങ്ങൾ ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും, നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഒരിക്കലും ആരോടും തുറന്ന് പറയാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും.

ആ രാത്രി, ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു രഹസ്യബന്ധത്തിന്റെ ആവേശമല്ലായിരുന്നു — മറിച്ച്, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ അടുപ്പമായിരുന്നു.

രാത്രി കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ശാന്തമായി ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു. അവളുടെ തല എന്റെ നെഞ്ചിലായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ മുടി പതുക്കെ തലോടി.

“നിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവൾ തല ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നീയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സത്യമായി എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാൾ,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് അബ്ബു വരുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാം വീണ്ടും പഴയപോലെ ആയി. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇനി നുണ പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഓരോ നോട്ടത്തിലും, ഓരോ ചെറുപുഞ്ചിരിയിലും, പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു കഥ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

അബ്ബു വീണ്ടും പെരുമ്പാവൂരിലേക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്ക് പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി മാറി. അബ്ബു പോയതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം രാത്രി പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുകൾനിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ, ഇരുട്ടിൽ കനത്ത മഴയും കാറ്റും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആയിഷ എന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.