ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​”നമുക്ക് ഹാളിലേക്ക് ഇരിക്കാം, ഇവിടെ ഈ ചില്ലുകഷണങ്ങൾ കിടക്കുകയല്ലേ,” തറയിലെ പൊട്ടിയ പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

​അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദവും കാറ്റും അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആയിഷ ഇപ്പോഴും ചെറിയ തോതിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളമെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

​അവൾ വെള്ളം വാങ്ങി പതുക്കെ കുടിച്ചു. ഗ്ലാസ്സ് തിരികെ മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും, അതിലേറെ നന്ദിയുമുണ്ടായിരുന്നു.

​”റഹീമിന്… എന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാമല്ലേ?” വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തറയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

​ആ ചോദ്യം എന്നെ അല്പം പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. നാട്ടിലെ ഗോസിപ്പുകളും അബ്ബു അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന സാഹചര്യവും എനിക്ക് അറിയാമെന്ന കാര്യം അവൾ മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം മടുത്തുനിന്നു.

​”എനിക്ക്… എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ആരുമില്ല റഹീം,” എന്റെ മൗനം കണ്ട് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. “എല്ലാവർക്കും ഞാൻ ഒരു ഭാരമായിരുന്നു. പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ചോരയെ വിറ്റപ്പോൾ എന്റെ ഉമ്മ പോലും കരഞ്ഞില്ല. ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരു തടവറയിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ…” അവൾ നിർത്തി, എന്നിട്ട് അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. “…പക്ഷേ റഹീം എന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകളിൽ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ വെറുപ്പോ പരിഹാസമോ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.”