ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​ആദ്യമായായിരുന്നു അവൾ എന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത്. ആ വിളിയിൽ, അവളുടെ ആവലാതികളിൽ, എന്റെ 21 വയസ്സുകാരനായ മനസ്സിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ഭാവം ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു.

​ആ ഇരുട്ടിൽ, എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകളുടെ സ്പർശനം എന്നെ ഒരു നിമിഷം തറപ്പിച്ചു നിർത്തി. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത എനിക്ക് തൊട്ടടുത്ത് അറിയാമായിരുന്നു. ഭയവും ഏകാന്തതയും കൊണ്ട് ആകെ ഉലഞ്ഞുപോയ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു എന്റെ മുന്നിൽ.

​”ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല, ആയിഷാ… ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്,” ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, അവളുടെ ഭയം മാറ്റാനെന്നോണം എന്റെ മറുകൈ പതുക്കെ അവളുടെ കൈപ്പത്തിക്ക് മുകളിൽ വെച്ചു.

​എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതുവരെ ഉള്ളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവന്നതുപോലെ ആയിഷ പെട്ടെന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. തലകുനിച്ചുനിന്ന് അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണുകിടന്നിരുന്നു. ആ വലിയ വീട്ടിൽ, അബ്ബുവിന്റെ കർക്കശമായ നിയമങ്ങൾക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും നടുവിൽ, ആരോടും ഒന്നും തുറന്നുപറയാനാകാതെ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു അവളെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ കീറുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിയതു കൊണ്ടാകാം, അവൾ തന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകളഞ്ഞത്.

​ഞാൻ അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരി കണ്ടെത്തി തീപ്പെട്ടി ഉരച്ചു കത്തിച്ചു. മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം അടുക്കളയിലാകെ പടർന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളും, കരച്ചിൽ കാരണം ചുവന്നുതുടുത്ത മുഖവും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ലളിതമായ ആ സൽവാർ കമീസിൽ അവൾ ഒരേസമയം അതീവ സുന്ദരിയും എന്നാൽ അത്രമേൽ ദയനീയയുമായി കാണപ്പെട്ടു.