ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് പുറത്തെ മഴയേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. തെറ്റും ശരിയും വേർതിരിക്കുന്ന അതിർവരമ്പുകൾ ആ ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ മാഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു…

​ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ ശക്തമായി എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളുകളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ താഴേക്ക്, അവളുടെ ആ ചെറിയ ഇടുപ്പിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ സ്പർശനത്തിൽ ആയിഷയുടെ ശരീരം ഒന്നുകൂടി വിറച്ചു, ഒരു ദീർഘശ്വാസം അവളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.

​വർഷങ്ങളായി താൻ അനുഭവിച്ച അവഗണനകൾക്കും വേദനകൾക്കും ഒടുവിൽ, സുരക്ഷിതമായ ഒരു കൈകളിൽ എത്തിയതുപോലെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ചാഞ്ഞു. ആ ഇരുട്ടിലും ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട് പരസ്പരം കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”റഹീം…” അവൾ വളരെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ എന്റെ പേര് വീണ്ടും വിളിച്ചു. ആ വിളിയിൽ ഒരു യാചനയുണ്ടായിരുന്നു—തന്നിൽ നിന്ന് ഇനി അകന്നുപോകരുതെന്ന യാചന.

​ഞാൻ എന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു. ഇരുട്ടിലും അവളുടെ നനഞ്ഞ ചുണ്ടുകളും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അബ്ബുവിന്റെ തടവറയിൽ നിന്ന്, ഈ സമൂഹത്തിന്റെ കൺകോണുകളിൽ നിന്ന് താൽക്കാലികമായെങ്കിലും ഓടിയൊളിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഈ ഒരൊറ്റ രാത്രിയും ഈ ഇരുട്ടും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

​പുറത്ത് മഴ കനത്തുപെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടിയുടെയും കാറ്റിന്റെയും ശബ്ദത്തിനിടയിൽ, ആ വലിയ വീടിന്റെ ഹാളിൽ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രം ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ശരി തെറ്റുകളുടെ അതിർവരമ്പുകൾ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ഒന്നായപ്പോൾ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി. പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ദൂരെനിന്ന് വരുന്ന ഒരു ലോലഗാനമായി മാറി. ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിൽ മൃദുവായി കൈവെച്ചു, അവളുടെ തലയെ പതുക്കെ തലോടി. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ കൂടുതൽ എന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.