ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​”ആയിഷാ…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദം പോലും ഇടറിയിരുന്നു.

​അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ കൈകളുടെ പിടി കൂടുതൽ മുറുകി. ഇരുട്ടിൽ അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവൾ എന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. വർഷങ്ങളായി സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ലഭിക്കാതെ, സ്വന്തം വീട്ടുകാരാൽ പോലും ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മസമർപ്പണമായിരുന്നു ആ നിമിഷം അവിടെ നടന്നത്.

​അബ്ബുവിന്റെ കർക്കശമായ മുഖവും, സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങളും ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ വന്നുപോയെങ്കിലും, എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യജീവിയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും സങ്കടവും അതിനെയെല്ലാം മറികടന്നു. ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ എന്റെ ചോര തിളയ്ക്കുകയായിരുന്നു, കൂടെ മനസ്സിൽ അവളോടുള്ള സഹതാപവും വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണവും കലർന്നു.

​ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അവളുടെ തോളുകളിൽ തൊട്ടു. സൽവാറിന്റെ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മൃദുത്വവും തണുപ്പും ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നില്ല, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ഭയം കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

​ഞാൻ അവളെ പതുക്കെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആയിഷ ഒട്ടും എതിർത്തുനിന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു  കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ട പക്ഷി അഭയകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ നീണ്ട മുടിയുടെ സുഗന്ധം എന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. എന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്ന അവളുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവ് എന്നെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.