ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​”ആയിഷാ… ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,” ഞാൻ അവളുടെ ചെവിയോട് ചേർത്ത് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​അവൾ തലയുയർത്തി. ഇരുട്ടിൽ പോലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവളുടെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിനു മുകളിൽ വെച്ചു, എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.

​”റഹീം… നീ എന്തുകൊണ്ട് എന്നോട് ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു? എല്ലാവരും എന്നെ ഒരു പാപിയായി കാണുമ്പോൾ… നീ മാത്രം…”

​അവളുടെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പൊട്ടാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അവളുടെ മുഖം രണ്ടു കൈകളാൽ പതുക്കെ ഉയർത്തി. ഇരുട്ടിനിടയിലും ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായി മാറിയിരുന്നു.

​”നിന്നെ ഞാൻ പാപിയായി കാണുന്നില്ല, ആയിഷാ. നീ ഒരു വേദനയുള്ള മനുഷ്യയാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു പോരാടിയ ഒരു സ്ത്രീ. നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഹൃദയമാണ്.”

​അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കണ്ണീർ ഒഴുകി. പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് വേദനയുടെ കണ്ണീരല്ല, ആശ്വാസത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കണ്ണീരായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ കൈകൾ പിടിച്ച് അവയെ തന്റെ മുഖത്തോട് ചേർത്തു.

​”എനിക്ക് ഇത്രയും സുരക്ഷിതത്വം തോന്നിയിട്ട് വളരെ നാളായി. നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ എനിക്ക് ശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ, റഹീം.”

​ഞങ്ങൾ നീണ്ട നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു. വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു, പക്ഷേ ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ മൃദുവായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. അത് സ്നേഹത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിന്റെയും ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു. അവൾ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിയെങ്കിലും, പിന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു ചേർന്നു.