ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

​ആയിഷയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വിചിത്രമായ ഒരു തോന്നലാണുണ്ടായത്. വെളുത്ത നിറം, നീളമുള്ള കറുത്ത മുടി സാധാരണയായി ഒരു ലൂസ് ബ്രെയ്ഡിൽ (അഴിച്ചിട്ട രീതിയിൽ) കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും. ദുഃഖം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. വീട്ടിൽ ലളിതമായ സൽവാർ കമീസാണ് ധരിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും, അവളുടെ സുന്ദരമായ ശരീരം മറയ്ക്കാൻ അതിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

​എനിക്ക് 21 വയസ്സാണ്, കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എന്റെ പേര് റഹീം. അത്യാവശ്യം നല്ല ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള, വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു യുവാവാണ് ഞാൻ.

​റഹീമിന്റെയും ആയിഷയുടെയും ആ വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ഏതാനും ആഴ്ചകൾ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അബ്ബു ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഭൂരിഭാഗം സമയവും എറണാകുളത്തെയും പെരുമ്പാവൂരിലെയും മില്ലുകളിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ആയിഷ ഒരു നിഴൽ പോലെ പെരുമാറി. കൽപ്പനകൾ അനുസരിക്കുന്ന, ഒരക്ഷരം തിരിച്ചു പറയാത്ത ഒരു യന്ത്രം പോലെ.

​പക്ഷേ, അബ്ബു ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ആ വലിയ വീട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ ശാന്തമായിരുന്നു. ആ ശാന്തതയിലാണ് ഞാൻ ആയിഷയെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അവൾ അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴും വീട്ടുജോലികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കും. എങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ലിവിംഗ് റൂമിലിരുന്ന് ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴോ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴോ, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വരുന്ന അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ ആ വലിയ, കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം അപകർഷതാബോധമായിരുന്നു. തന്റെ ഭൂതകാലം ഈ വീട്ടിലെല്ലാവർക്കും അറിയാമെന്ന ചിന്ത അവളെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടിയിരുന്നിരിക്കണം.