ആയിഷയിലൂടെ 2 [ഹസ്ന] 72

ഞാൻ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതിലേക്ക് വെച്ചു. മറുതലയ്ക്കൽ ആയിഷയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രാന്തിയും ദൃതിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“റഹീം… നീ എവിടെയാ? വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ പണി കഴിഞ്ഞില്ലേ? നീ വേഗം ഇങ്ങോട്ട് വാ…” ആയിഷ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“എന്താ ആയിഷാ? എന്തുപറ്റി? ഞാൻ ഇത്തയെ സഹായിക്കുകയാണ്,” ഞാൻ സമീറ ഇത്തയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“അബ്ബു വിളിച്ചിരുന്നു റഹീം! അബ്ബു ടൗണിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പൊ ബസ്സിൽ കയറി എന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരു അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അബ്ബു വീട്ടിലെത്തും. നീ ഇവിടെ ഇല്ലെങ്കിൽ അബ്ബുവിന് സംശയം തോന്നും. ആധാരത്തിന്റെ കാര്യമൊക്കെ അബ്ബു ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ല. നീ വേഗം വായോ…” ആയിഷയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പേടി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

“ശരി മോളെ… ഞാൻ ഫയലിന്റെ കാര്യം ഏതാണ്ട് തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ദാ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങും, പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞാൻ അവിടെയെത്താം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഫോൺ വെച്ചതും സമീറ ഇത്ത കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അലങ്കോലമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അബ്ബു വരുന്ന വിവരം കേട്ടപ്പോൾ ഇത്തയ്ക്കും കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി.

“റഹീമേ… അബ്ബു എത്തിയാൽ പിന്നെ നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല. നീ വേഗം വസ്ത്രം മാറി പൊയ്ക്കോ. ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നീട് സമാധാനമായി തീർക്കാം,” ഇത്ത സാരി എടുത്ത് ശരീരത്തിലേക്ക് പുതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ നിരാശ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സാഹചര്യത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം കാരണം ഞാൻ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. ഉപയോഗിച്ച കോണ്ടവും ലൂബ്രിക്കന്റും കൃത്യമായി മാറ്റി വെയ്ക്കാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല.