ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 6 [സാഹിൽ] 138

പിന്നെ വീണ്ടും pocketലിട്ടു.

“വേണ്ട…”

“താൽപര്യമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് നമ്മൾ എന്തിനാ പിന്നെയും പോകുന്നത്?”

ഞാൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.

അനുവും അകന്നു.

മരിയയും അകന്നു.

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യത മാത്രം ബാക്കി.

മഴ കഴിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ.

ശാന്തമാണ്.

പക്ഷേ എന്തോ ഇല്ലാത്തതുപോലെ.

ആ ദിവസം മുഴുവൻ ഞാൻ ജോലി ചെയ്തെങ്കിലും, മനസ്സ് എവിടെയും ഉറച്ചുനിന്നില്ല.

അങ്ങനെ രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കടന്നുപോയി.

ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെ.

പക്ഷേ ഉള്ളിൽ എന്തോ മാറിയിരുന്നു.

ആ രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ വന്ന ശേഷം phone എടുത്ത് വെറുതെ scroll ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഒരു unknown numberil നിന്ന് message വന്നത്.

“Hello”

ഞാൻ കുറച്ചുനേരം screenലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ reply അയച്ചു.

“Hi”

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത message വന്നു.

“Sahil അല്ലേ ?”

“Yes… ആരാ ഇത് ?”

Reply വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്ന് നേരെ ഇരുന്നു.

“It’s me… Aleena. മരിയയുടെ mom.”

Message വായിച്ചതും എന്റെ മുഖം കടുപ്പമായി.

“പടച്ചോനെ.. അടുത്ത പണി ആകുമോ ”
ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

വീണ്ടും warning തരാനായിരിക്കും.

“ഹാ… tell me aunty.”

അൽപനേരം typing കാണിച്ചു.

പിന്നെ message വന്നു.

“Maria എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”

“Please… ഇനി എന്റെ മോളുമായി contact ചെയ്യരുത് .”

“അവൾക് നല്ലൊരു future ഉണ്ട് .”

“അത് കളയല്ലേ .”

Message വായിച്ച ശേഷം ഞാൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും അയച്ചില്ല.

പിന്നെ വളരെ ചെറിയൊരു reply മാത്രം കൊടുത്തു.