എന്റെ സ്വന്തം മമ്മി [ഹസ്ന] 170

​വണ്ടി വന്നുനിന്നതും റിസപ്ഷനിൽ നിന്നും ഹോട്ടൽ ജീവനക്കാർ വന്ന് ഞങ്ങളുടെ ബാഗുകളെല്ലാം എടുത്തു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിന് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് അവിടെ കസേരയിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന മാനേജർ രാഹുലിനെയാണ്!

​നല്ലൊരു സ്റ്റൈലിഷ് ഫോർമൽ ഷർട്ടും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സും വെച്ച് ഒരു സിനിമാ നടനെപ്പോലെയാണ് അയാൾ അവിടെ ഇരുന്നിരുന്നത്. അമ്മയെ കണ്ടതും അയാൾ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു വന്നു.

​രാഹുൽ : “ഹലോ ശാലിനി… സുഖമായി എത്തിച്ചേർന്നല്ലോ അല്ലേ? ”

​അമ്മ അയാളെ നോക്കി വളരെ മനോഹരമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഓഫീസിലെ ഒരു ജീവനക്കാരിക്ക് മാനേജറോടുള്ള ബഹുമാനമല്ല, മറിച്ച് വളരെ അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനോടുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.

​അമ്മ : “അതെ സാർ, വണ്ടിയിൽ നല്ല കംഫർട്ടബിൾ ആയിരുന്നു. കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും വളരെ ഹാപ്പിയാണ്.”

അമ്മ എന്നെയും വിദ്യയെയും രാഹുൽ സാറിന് അരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു.

​അമ്മ : “രാഹുൽ സാർ, ഇത് എന്റെ മോൻ ദീപക്, ദീപു എന്ന് വിളിക്കും. കോളേജിലാണ്. ഇത് വിദ്യ, അവന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടാണ്. മോന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും ഉള്ള കുട്ടിയാണ്.”

​രാഹുൽ സാർ വളരെ മാന്യമായി ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കൈ തന്നു. അവന്റെ ആ ഉറച്ച കൈപിടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മസ്കുലർ ആയ ശരീരവും പെർഫ്യൂമിന്റെ കടുത്ത സുഗന്ധവും എന്നെ വീണ്ടും ആ ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പോസിറ്റീവ് എനർജി ഉണ്ടായിരുന്നു.