കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 11 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 71

അമ്മുവിന്റെ ഉറച്ച സംസാരം ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അലയടിച്ചു. വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ കണ്ണിൽ എരിയുന്ന വെറുപ്പോടെ അവളുടെ ചിന്തകൾ തന്റെ മനസ്സിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ചിറകടിച്ചു പറന്നു.

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിൽ വഴിനീളെ കോടമഞ്ഞു നിറഞ്ഞു യാത്ര ദുഷ്കരമായിരുന്നു. നീണ്ടുപോകുന്ന പാതയിൽ കുത്തിയൊലിക്കുന്ന വെള്ളവും വാഹനത്തിന്റെ ചില്ലിലൂടെ താഴേക്കൊഴുകുന്ന മഴയും കുളിരുമുള്ള ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. ശാരികയുടെ ശരീരം പാറത്തൊടി തറവാട്ടിൽ എത്തിക്കുമ്പോൾ സമയം രാത്രിയായിരുന്നു. പുല്ലും ചെടികളും വളർന്ന്, മഴവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ മണ്ണൊലിച്ചു കല്ലുകൾ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് വണ്ടിയിറക്കി ട്രാവൽ ബാഗിൽ ഒതുക്കിവച്ചിരുന്ന ശാരികയുടെ ശരീരം അവർ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് വരാന്തയിലെ പൊടിമണ്ണിലേക്ക് കിടത്തി. അമ്മു മൊബൈൽ ഫ്ലാഷ് തെളിച്ചു വെളിച്ചം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നെ ഹാൻഡ് പഴ്സ്ൽ നിന്ന് താക്കോലെടുത്തു വിജാഗിരികൾ തുരുമ്പെടുത്തു കഴിഞ്ഞ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു. അവർ മൂന്നുപേരും ശാരികയെ ചുമന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മു അവരുടെ മുന്നിൽ കുറച്ച് വേഗത്തിൽ നടന്ന് നിലവറയുടെ കരിങ്കൽ ഭിത്തിയുടെ ആണി അവർ അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പ് നീക്കി. അവർക്ക് ശരത്തിനെ അതിൽ കൊണ്ട്വന്നു തള്ളിയതുകൊണ്ട് ആ മുറി എങ്ങിനെ തുറക്കണമെന്ന് നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു.

ശാരികയെ ആ വലിയ മുറിയിലെ പൊടിപിടിച്ച കട്ടിലിൽ കിടത്തി അവർ മൂന്നുപേരും കുപ്പിയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന മദ്യം കുടിച്ചു തീർത്തിട്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കഞ്ചാവു നിറച്ച സിഗരറ്റ് എടുത്തു തീക്കോളുത്തി. അമ്മു എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നിസ്സഹായയായി മുറിയുടെ മൂലയിൽ വാതിൽക്കലേക്ക് ഓടാൻ പാകത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കഞ്ചാവെരിഞ്ഞ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിന്നു.