“എടാ നായേ… നിനക്ക് ഞങ്ങൾ തന്ന സുഖവും വേദനയും മതിയായിട്ടില്ല. ഇനി നിന്റെ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെ നിന്റെ ഈ കനത്ത സാധനം ചലിപ്പിക്കണം,” ട്രീസ കൽപ്പിച്ചു.
അവൾ ഷീബയോടും ആൻസിയോടും അവന്റെ കൈകളിലെ പിടുത്തം മാറ്റാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. അവർ കൈകൾ വിട്ടതും വിവേക് വേദനയോടെ തന്റെ കൈകൾ തറയിലേക്ക് കുത്തി.
ട്രീസ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സ്മാർട്ട്ഫോൺ എടുത്ത് അതിലെ സ്റ്റോപ്പ് വാച്ച് (Stopwatch) സ്ക്രീനിൽ തെളിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനിൽ 04:00 എന്ന സമയം ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ മിന്നിനിന്നു. അവൾ ഫോൺ വിവേകിന്റെ കൺമുന്നിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“ഇതാ നോക്കെടാ… കൃത്യം 4 മിനിറ്റ്! ഈ നാല് മിനിറ്റും ഒട്ടും നിർത്താതെ നിന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് നിന്റെ ഈ സാധനം ഭ്രാന്തമായി അടിക്കണം. പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്… സമയം തീരുന്നതിന് മുൻപ് പാല് കളയണം
ആ ക്രൂരമായ ടാസ്ക് കേട്ടതും വിവേകിന്റെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറിവെളുത്തു. ഈ അവസ്ഥയിൽ വീണ്ടും ചലിപ്പിച്ചാൽ ലിംഗം പൊട്ടിപ്പോകുമെന്ന വേദന അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിലും മിസ്ട്രസിന്റെ കൽപ്പനയും ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ഷീബയുടെയും തൻസീനയുടെയും ആൻസിയുടെയും കനത്ത നോട്ടവും കണ്ട് അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന വലതുകൈ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീട്ടി.
“സ്റ്റാർട്ട്!” ട്രീസ ഫോണിലെ ടൈമർ ഓൺ ചെയ്തുകൊണ്ട് അലറി.
സെക്കൻഡുകൾ പുറകോട്ട് ഓടാൻ തുടങ്ങിയതും (03:59… 03:58…), വിവേക് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന തന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് ആ കനത്ത പുരുഷത്വത്തിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് മുകളിലേക്കും താഴേക്കും ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. മെഴുക് വീണ് പൊള്ളിയ തൊലിപ്പുറത്ത് സ്വന്തം കൈകൾ ഉരസിയപ്പോൾ കഠിനമായ നീറ്റൽ കൊണ്ട് അവൻ കടിച്ചമർത്തി കരഞ്ഞു.
