മാളവിക 8 [Abhisha] 132

​”അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ല മാളൂ… കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പിണക്കവുമില്ല. നീ വല്ലാതെ വിഷമിക്കേണ്ട,” സാർ തന്റെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.മാളവികയുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തിക്കൊണ്ട് വിനോദ് സാർ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

​”മാളൂ… ഇനി പഴയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഓർത്ത് നീ വിഷമിക്കേണ്ട. നിനക്ക് എന്ത് അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും, ഏത് അർദ്ധരാത്രിയിലാണെങ്കിലും ധൈര്യമായി എന്നെ വിളിക്കാം. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.”

​അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സാർ തന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി അവളുടെ കവിളിൽ മൃദുവായി ഒന്ന് നുള്ളി. ചെറിയ കുട്ടികളെ സ്നേഹത്തോടെ തലോടുന്നത് പോലെ അദ്ദേഹം അവളുടെ കവിളിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു. സാറിന്റെ ആ തലോടൽ അവൾക്ക് ഭയകര ആശ്വാസം ആയി.​”ശരി സാർ… ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ. ഒത്തിരി നന്ദി,” അവൾ വശ്യതയോടെ മന്ത്രിച്ചു.

​മാളവിക പതുക്കെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പുറത്ത് നല്ലവണ്ണം മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാറിന് പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ്, തുറന്നിരുന്ന കാറിന്റെ വിൻഡോയിലൂടെ വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി. അവൾ കുനിഞ്ഞു നിന്ന ആ നിമിഷം, അവളുടെ ആ ഇളം നീല സ്ലീവ്‌ലെസ് ടോപ്പിന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ഉള്ളിലെ വെള്ള ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ (White Bra) വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന മുലയുടെ ഭംഗിയും ആഴമേറിയ മുലച്ചാലും സാറിന്റെ കൺമുന്നിൽ വീണ്ടും വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു.

അവൾ ആ നിൽപ്പിനിടയിൽ സാറിനെ നോക്കി ഒരു മയക്കുന്ന ചിരിയോടെ കൈവീശി “ടാറ്റ” കൊടുത്തു. വിനോദ് സാർ ആ കാഴ്ചയിൽ ലയിച്ച്, സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നുപോയി.ടാറ്റ കൊടുത്ത ശേഷം മാളവിക പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഹാൻഡ് ബാഗ് തലയ്ക്ക് മുകളിലായി പിടിച്ചു.