മാളവിക 8 [Abhisha] 132

മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ആ പ്രദേശം വല്ലാതെ വിജനമായിരുന്നു.വൈപ്പറിന്റെ ചലനവും കാറിനുള്ളിലെ എസിയുടെ നേർത്ത ശബ്ദവും മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടും മാളവിക പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങാൻ ഭാവിക്കാതെ സാറിനെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.​”നമ്മൾ എത്തി മാളൂ…” വിനോദ് സാർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​മാളവിക തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗ് കയ്യിലെടുത്ത് സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ഇളം നീല ടോപ്പിനുള്ളിലെ മാറിടങ്ങൾ ആ ശ്വാസഗതിക്കൊപ്പം പതുക്കെ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു.

​”സാർ… ഇത്രയും ദൂരം എനിക്ക് വേണ്ടി വന്നതല്ലേ. വണ്ടി നിർത്തിയിട്ട് ഉള്ളിലേക്ക് വാ, ഒരു ചൂട് ചായയൊക്കെ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം,” അവൾ നിർബന്ധപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ചു.

​”അത് സാരമില്ല മാളു,എനിക്ക് കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്,” വിനോദ് സാർ സ്നേഹത്തോടെ നിരസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.പക്ഷേ മാളവിക വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ വെളുത്ത കൈകൾ നീട്ടി വിനോദ് സാറിന്റെ കനത്ത കൈപ്പത്തിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ് സാർ ഒന്നു വിറച്ചു. അവൾ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറിയിരുന്നു.

​”സാർ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. അന്ന് വീട്ടിൽ വച്ച് അങ്ങനെ സംഭവിച്ച വിഷമം ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ സാറിനോട് മിണ്ടാതിരുന്നത്. ഇത്രയും നാൾ ഞാൻ സാറിനെ അവഗണിച്ചതിൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടമുണ്ട്. സാറിന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് വൈകിപ്പോയി,” അവൾ അതീവ ആത്മാർത്ഥതയോടെ, അല്പം വികാരാധീനയായി പറഞ്ഞു.മാളവികയുടെ സങ്കടം കണ്ട വിനോദ് സാർ തന്റെ മറുകൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി അവളുടെ കൈകൾക്ക് മുകളിലായി വെച്ചു. അദ്ദേഹം അവളുടെ വിരലുകളെ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.