മാളവിക 8 [Abhisha] 132

​”അത് പിന്നെ മാളൂ… അന്ന് ഞാൻ കണ്ടത് നിന്റെ ഈ ഭംഗി . അതിനേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ് നീ ഇപ്പോൾ ഈ നേർത്ത വെള്ള ബനിയനുള്ളിൽ എനിക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ കാഴ്ച കണ്ട് കണ്ണെടുക്കാൻ പറ്റാത്തത് എന്റെ തെറ്റാണോ?”.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ റൊമാന്റിക് മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ആവേശം തോന്നി. എങ്കിലും അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി, ചുമ്മാ ഒരു കള്ള ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

​”അതിനിപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല സാർ. അന്ന് അവസരം കിട്ടിയതായിരുന്നു. ആ കിട്ടിയ അവസരം അപ്പോൾത്തന്നെ സാറിന് കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു… അല്ലാതെ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല.”അവൾ കള്ള ദേഷ്യം കാണിച്ച് മുഖം തിരിച്ചപ്പോൾ വിനോദ് സാറിന് വല്ലാത്ത സങ്കടമായി. അദ്ദേഹം വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കുറച്ച്,

തന്റെ ഇടതു കൈ പതുക്കെ അവളുടെ ട്രാക്ക് പാന്റ്സിനുള്ളിലെ വെളുത്ത തുടകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് വെച്ചു. അവളുടെ തുടകളിൽ പതിയെ അമർത്തിക്കൊണ്ട്, ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ സങ്കടത്തോടെ അദ്ദേഹം കൊഞ്ചി ചോദിച്ചു:​”അയ്യോ മോളേ… അന്ന് പെട്ടെന്നുണ്ടായ പരിഭ്രമം കൊണ്ട് പറ്റിപ്പോയതാ. അതിന് നീ ഇനി എനിക്ക് അവസരം തരില്ല എന്നാണോ ഈ പറയുന്നത്? എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് മാളൂ…”

​സാറിന്റെ ആ കൊഞ്ചലും തുടയിലെ സ്പർശനവും മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ കാമച്ചൂടിനെ കൂടുതൽ ഉണർത്തി. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ്, തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മയക്കുന്ന കള്ളച്ചിരി വരുത്തി സാറിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി പറഞ്ഞു: