നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 2 [മരിയ] 70

കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ജോണും തിരികെ പോയി. ഞാനും മെയ്ഡും മാത്രമായി. കലശലായ വയറുവേദന കൊണ്ട് ഞാൻ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് കോളേജിൽ പോയില്ല. ആരും എന്നെ വിളിച്ചു പോലും ചോദിച്ചില്ല, എന്താ വരാത്തത് എന്ന്. എനിക്കതിൽ അതിശയമൊന്നും തോന്നിയില്ല. എല്ലാവരും എന്നോടങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

എന്നാൽ രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം അങ്ങേരു വീട്ടിൽ വന്നു. ഞാനിപ്പോൾ സാർ എന്ന് വിളിക്കാറില്ല. ജോൺ എന്ന് തന്നെ വിളിക്കും. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് കുരു പൊട്ടുമെന്നറിയാം അത് കൊണ്ട് തന്നെ.

മെയ്ഡിനോട്‌ എന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അന്വേഷിച്ചു.

“നാളെ ക്ലാസ്സിൽ കാണാം.”

ഇതും പറഞ്ഞു അയാൾ ഇറങ്ങി പോയി.

അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് ഇനി ഇങ്ങേരെ ക്ലാസ്സിൽ കാണുമ്പോഴുള്ള awkwardness ഞാനെങ്ങനെ സഹിക്കും എന്നോർത്തത്.

അതിലും പേടി ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലുള്ള പുകിലോർത്തായിരുന്നു.

എന്തായാലും അടുത്ത ദിവസം താരതമ്യേന നല്ലതായിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി, എന്താണ് വരാത്തത് എന്നെല്ലാം കൂട്ടുകാർ ചോദിച്ചു, വയറുവേദനയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. അത്രയേ നടന്നുള്ളു.

എന്നാലും ക്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോഴുള്ള ജോണിന്റെ നോട്ടം അസഹനീയമായിരുന്നു. ശീലമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്. രണ്ടു കൊല്ലമായി ഇങ്ങേരുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നുവരെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടില്ല, മനസ്സിലായോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടില്ല… ഇന്നിപ്പോൾ ആ attention എല്ലാം കിട്ടുന്നു, അതിനു കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന വില എന്റെ ശരീരം ആണല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്കെന്നോട് തന്നെ സഹതാപം തോന്നി.