നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 2 [മരിയ] 70

അയാളൊരു തേങ്ങയും പറഞ്ഞില്ല. ബുക്സ് എല്ലാം പെറുക്കി റൂമിൽ കൊണ്ടു വെച്ച് എന്റെ തോളിലൊന്നു തട്ടി.
” ഇന്ന് പുറത്ത് പോയി കഴിക്കാം. ഒരുങ്ങി വാ. ”

“വേണ്ട.. എന്നിട്ട് വേണം നാട്ടുകാര് കണ്ട് പറഞ്ഞോണ്ട് നടക്കാൻ. ഞാൻ പട്ടിണി കെടന്നോളാം 😤”

“ഹോ… അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. മഹാറാണി അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്. ഒന്ന് ഒരുങ്ങി വാ.”

ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ തന്നെ എന്നെ റൂമിലേക്ക് തള്ളി കയറ്റി.

ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇരുന്നു കരഞ്ഞെങ്കിലും വിശപ്പിന്റെ വിളി വല്ലാതെ വന്നത് കൊണ്ട് കയ്യിൽ കിട്ടിയൊരു ചുരിദാർ ഇട്ട് ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി.

“നിന്റെ തന്തേടെ പതിനാറിനല്ല നമ്മൾ പോണത്. കൊള്ളാവുന്ന വല്ലതും ഇട്ടിട്ട് വാടി.”

അയാൾ ശബ്ദമുയർത്തി.

“എനിക്കിതേയുള്ളു. 🤷‍♀️”

“ആ പിങ്ക് കുർത്ത ഇട്ടിട്ട് വാ.. കഴിഞ്ഞ കോളേജ് ഡേയ്ക്ക് ഇട്ടത്.”

ഇയാളിതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നോ!!! എനിക്ക് അതിശയം തോന്നി.

പിങ്ക് കുർത്ത ഇട്ടു വന്നതും അയാളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. എന്നെ അടിമുടി നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ ചൂളിപ്പോയി.

“ഇയാളെന്നെ നോക്കണ്ട. എനിക്ക് വെശക്കുന്നുണ്ട്.”
ഞാൻ തന്നെ ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി.

“പിന്നെ… ഞാനും നിന്റെ തന്തയും ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചതാണെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞെ?”

ലിഫ്റ്റിൽ കയറിയതും അയാൾ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ തന്ത 🤷‍♀️”

“ആ പറി… ഞാൻ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോ അടുത്തൊരു ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് കട നടത്തുവാരുന്നു ആ പന്നൻ. അവനൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാ.. അപ്പഴാ എന്റെ കൂടെ. 🤣🤣🤣”