നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 2 [മരിയ] 70

“എന്റച്ഛൻ പഠിച്ചിട്ടൊക്കെണ്ട്. ബി. കോം. ☹️”

എന്റെ ആത്മാഭിമാനം വ്രണപ്പെട്ടു.

“ആ… എന്നാലത് ഞാൻ പഠിക്കുന്നേനു പത്ത് കൊല്ലം മുന്നെയാരിക്കും. അവനൊക്കെ നല്ല പ്രായണ്ട്. 😒😒”

അയാളുടെ വർത്താനം കേട്ടോണ്ട് നിന്നാൽ എനിക്ക് പ്രാന്ത് പിടിക്കും എന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഹെഡ്സെറ്റ് എടുത്തു വെച്ചു.

ഫേമസ് ആയൊരു റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ ഞാനയാളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“ഇവിടൊക്കെ ഫുഡ്‌ vloggers വരുന്നതാ… വല്ല വീഡിയോയിലും നമ്മളെങ്ങാനും പെട്ടാൽ തന്റെ ഭാര്യേം കുട്ടികളും അറിയും 😏😏😏… ”

ഞാൻ അത്യന്തം പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ആഹാ… അപ്പോ ആ കഥ തന്തപ്പിടി പറഞ്ഞില്ല ല്ലേ? എന്നാ കേട്ടോ..എനിക്കാ പേടി വേണ്ട. ഭാര്യേം ഇല്ല. കുട്ടിം ഇല്ല. ആരേലും കാണുവോ എന്നൊക്കെ നീ പേടിച്ചാൽ മതി.”

പറി.. 😤.. ബ്ലാക്‌മെയിൽ ചെയ്യാനുള്ള ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പായിരുന്നു അത്. അതും പോയി.
വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഞാനാലോചിച്ചു.

എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ആരും ഞങ്ങളെ കണ്ടില്ല. ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് നാളത്തേക്ക് കുറച്ചു പച്ചക്കറികളും വാങ്ങിച്ചാണ് തിരിച്ചു വന്നത്.

തിരികെ വരുമ്പോൾ വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ തുടയിൽ പിടിച്ചമർത്താൻ പുള്ളി പല തവണ ശ്രമിച്ചു. ഞാനപ്പോഴെല്ലാം കൈ തട്ടി മാറ്റി.

“നീയിപ്പോ ഒട്ടും സഹകരിക്കുന്നില്ലാട്ടോ…”

അങ്ങേര് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

“പോടോ ”

ഞാൻ പുച്ഛിച്ചു.

റൂമിലെത്തി ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റാൻ പോയതും അയാൾ തടഞ്ഞു.

“ഹേയ്.. മാറ്റല്ലേ.. ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ…”