തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1801

“എന്റെ ഈശോയെ ഇതാരാ…” വാവയുടെ കവിളിൽ മെല്ലെ തൊട്ട് കൊണ്ട് അവർ കരച്ചിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ചുണ്ടമർത്തുന്ന കണ്ടു. “അമ്മച്ചീടെ പൊന്ന് വന്നേ..വാ വാ വാ…” സ്വന്തം കൊച്ചു മോളെ അവർ കയ്യിലേക്ക് വേഗം വാങ്ങി ഉമ്മ കൊണ്ട് മൂടി. അപ്പോഴമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണ് വീണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകി. എന്റെ ചിന്ത തമ്പുരാട്ടി ഇതേപോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് കൊതിച്ചു പോയി. എന്നാ ഏതോ കലം ഏട്ടത്തിക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കായിരുന്നല്ലോ!

വാവയെ പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു കരയുന്ന അമ്മച്ചിയെ നോക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ ഏട്ടത്തിയെ നോക്കി.കരഞ്ഞ മുഖം ആണേലും കുറേ കാലത്തിനു ശേഷം സ്വന്തം അമ്മയുടെ സ്നേഹം കിട്ടിയ സന്തോഷം ആ മുഖത്തുമുണ്ട്. ഏട്ടത്തി വേഗമെന്റെ കയ്യിൽ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു ചിരിച്ചു.

“വന്നെടാ മോനേ…വാ അകത്തേക്കിരിക്കാം..മോളെ…”അമ്മച്ചി കണ്ണു രണ്ടും നല്ലപോലെ തുടച്ചു .“അന്നയെ പെണ്ണ് കാണാൻ ഒരു കൂട്ടർ വന്നേക്കാ..ഞാനതാ നല്ല സാരിയൊക്ക ഉടുത്തേ…രസാല്ലേടാ….? “സാരി കാണിച്ചു അവരെന്നോട് ചിരിക്കാൻ നോക്കി ചോദിച്ചു.അമ്മച്ചിയിങ്ങനെ നിർത്താതെ ഓരോന്ന് സംസാരിക്കുന്ന ടൈപ്പാണെന്ന് പെട്ടന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇല്ലേൽ ഈ വിഷമം തീർക്കാൻ ഓരോന്ന് പറയുന്നതാണോ.? ഞാൻ നന്നായിട്ടുണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി.

“അപ്പായി അവിടെയുണ്ട്…കണ്ണൊക്കെ തുടച്ചേ.കരഞ്ഞൊന്നും അവരേ കാണിക്കണ്ടാ…?“ ദൃതി കൂട്ടി അമ്മച്ചി തന്നെ ഏട്ടത്തിയുടെ കണ്ണും മുഖവുമെല്ലാം സാരി തല കൊണ്ട് തുടച്ചു കൊടുത്തു. അത് കഴിഞ്ഞു അവരെന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു ഏട്ടത്തിക്ക് ചെയ്തപോലെ കണ്ണും മുഖവും എനിക്ക് തുടച്ചു തന്നു. ആ വിരലുകൾ എന്റെ കവിളിലും,കണ്ണിലും,കൊലക്കേടായ മുടിയിലും ഇഴഞ്ഞപ്പോ എന്റെ ആരും അല്ലാഞ്ഞിട്ട് കൂടെ സ്വന്തം മോനെ പോലെ നോക്കുന്ന കണ്ടപ്പോ ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹം ഞാൻ അവരിൽ കണ്ടു പോവുന്ന പോലെ.എന്റെ ശ്രീദേവി ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നേൽ?