തമ്പുരാട്ടി 6 [രാമന്‍] 1801

“അമ്മയെന്നോട് തെറ്റിക്കിടക്കാല്ലേ?….” എനിക്കെന്റെ ഉള്ളിലെ കൊഞ്ചുന്ന കുറുമ്പനെ മറച്ചു വെക്കാനായില്ല.അമ്മയോട് കൊഞ്ചാൻ എനിക്കെന്തോ ഇപ്പോ ഒരു പേടിയും തോന്നുന്നില്ല.നല്ലൊരു ഈണത്തിൽ ഞാനത് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി. വാതിൽ പഴയ പോലെ ചാരി ഞാനമ്മയെ ഒറ്റക്ക് വിട്ട് കൊടുത്തു.

വീട് മൊത്തം ഇരുട്ടിലാണ്.അമ്മ പിണക്കത്തിലും,ചേച്ചീ ഏട്ടത്തിയെയും സഹായിക്കായോണ്ട് ഞാൻ മുഴുവൻ ലൈറ്റും ഇടാമെന്ന് വെച്ചു. പാസ്സേജിലും, ഡെയിനിങ് റൂമിലും, അടുക്കളയിലും ഞാൻ പോയി ലൈറ്റിട്ടു. തിരിച്ചു അതേപോലെ പാസ്സേജിലൂടെ,അമ്മയുടെ റൂമിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോ വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കേറി അമ്മയെ നോക്കാനൊരു കൊതി. വേണ്ട! പാവം പിണങ്ങി കിടന്നോട്ടെ.

ഞാൻ ലിവിങ് റൂമിലും വരാന്തായിലും പോയി ലൈറ്റ് ഇട്ടു. വരാന്തയിൽ ചെന്ന് ഇരുണ്ടു മൂടിയ തണുപ്പ് ഇരച്ചെത്തുന്ന, നിശബ്ദമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നപ്പോ, ഒരു കാലത്തും കിട്ടാത്ത സന്തോഷവും സമാധാനവും കിട്ടുന്നപോലെ ഒരു തോന്നൽ. സെന്തിലിന്റെ കാർ മുറ്റത്തിന് നടുക്ക് നിർത്തി പോന്നതാണ്. ഗേറ്റ് മലർക്കേ തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ഗേറ്റ് അടക്കാനും കാർ അവനു തിരിച്ചു ഇപ്പോ വേണം എന്ന് ചോദിക്കാനും സെൻതിലിനെയും ഫോണിൽ വിളിച്ചു ഞാൻ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.

“ഞാൻ നാട്ടിലില്ലടാ..രണ്ട് മൂന്ന് വണ്ടിയെടുക്കാൻ ഡൽഹിക്ക് ട്രെയിൻ കേറിയതാ. .വണ്ടി നീ കയ്യിൽ വെച്ചോ.പിന്നെ എന്തായി..ഏട്ടത്തിയെ വീട്ടിൽ കേറ്റിയോ….?“ വീട്ടിൽ ഏട്ടത്തിയെ കയറ്റുമെന്ന് ഞാൻ ഉച്ചക്ക് പറഞ്ഞപ്പോ വിശ്വസിക്കാത്തവനാ. അതോണ്ടന്നെ അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോ ഞാൻ രാജാവിനെ പോലെ അട്ടഹസിച്ചു ഗേറ്റ് അടച്ചു പൂട്ടി.