ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

“ആഹാ, റഹീം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു ആയിഷ മോളെ തനിച്ചാക്കിയാണ് ഇക്ക പോയതെന്ന്,” സമീറ ഇത്ത അകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല ഇത്താ… ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. എന്താ ഇത്താ ഈ വഴിക്ക്?” ഞാൻ എന്റെ മുഖത്തെ പരിഭ്രാന്തി പുറത്തുകാണിക്കാതെ ചോദിച്ചു.

“അതു പിന്നെ… രാവിലെ കുറച്ച് നല്ല നെയ്പത്തിരി ഉണ്ടാക്കിയതാ. ആയിഷ മോൾക്ക് ഇത് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാ. ഇക്ക ഇല്ലാത്തതോണ്ട് അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യുകയാണോ എന്ന് വിചാരിച്ചു തരാൻ വന്നതാ. അവൾ എവിടെ?” സമീറ ഇത്ത പാത്രം എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നു.

അപ്പോഴേക്കും മുകളിൽ നിന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച്, വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയ മുഖത്തോടെ ആയിഷ പടവുകൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുടി അപ്പോഴും നേരിയ രീതിയിൽ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, മുഖത്ത് ബാത്ത്റൂമിലെ ആ ചൂടിന്റെയും പരിഭ്രാന്തിയുടെയും ചോരത്തിളപ്പ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

“ആ സമീറ ഇത്തയായിരുന്നോ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു…” ആയിഷ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“നീ എന്താ മോളെ നേരം വൈകിയിട്ടും ഉറങ്ങിയോ? മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ,” സമീറ ഇത്ത അവൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്ന് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഇത്തയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലൊന്ന് കാളി.

സമീറ ഇത്തയെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, മുപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളൂവെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഒരു മുപ്പത് വയസ്സേ തോന്നിക്കൂ. ഭർത്താവ് ഗൾഫിൽ വെച്ച് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചതിനുശേഷം, കരുണാനിരതമായ സാഹചര്യത്തിലാണ് അവർക്ക് വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ ക്ലർക്ക് ആയി ജോലി കിട്ടിയത്. ഒരു സർക്കാർ ജീവനക്കാരിയുടെ ഗൗരവം ഓഫീസിലുണ്ടെങ്കിലും നാട്ടിലിറങ്ങിയാൽ നല്ല തമാശക്കാരിയും തന്റേടിയുമാണ്.