ആയിഷയിലൂടെ [ഹസ്ന] 99

ഇത്ത പടികളിറങ്ങിപ്പോയതും ഞാൻ വേഗം മുൻവാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.

“റഹീം… സമീറ ഇത്തയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായോ? ഇത്ത വില്ലേജ് ഓഫീസിലൊക്കെ ജോലി ചെയ്യുന്നതല്ലേ, ഭയങ്കര ബുദ്ധിയാ… ഉമ്മയോടോ അബ്ബുവിനോടോ എങ്ങാനും പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ തീർന്നു,” അവൾ പേടിയോടെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

“നീ പേടിക്കാതെ ആയിഷാ… ഇത്ത ആരോടും പറയില്ല. ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് വേറെ എന്തോ ആണ് തോന്നിയത്,” ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വീണ്ടും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ആയിഷയുടെ പേടി പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല. അവൾ കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്ന് കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.

“റഹീം, സമീറ ഇത്തയുടെ ആ നോട്ടം നീ കണ്ടതല്ലേ? വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ക്ലർക്കായതുകൊണ്ട് ആളുകളെ നോക്കിയാൽ അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാകും. ഇത്ത ഇനി ആരോടെങ്കിലും…” അവൾ ആശങ്കയോടെ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്, ആ തോളുകളിലൂടെ കൈകൾ ഇട്ട് അവളെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നീ വെറുതെ പേടിക്കുകയാണ് ആയിഷാ. സമീറ ഇത്ത ആരോടും ഒന്നും പറയ ലക്ഷണവുമില്ല. അവരുടെ ആ നോട്ടം പേടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല, അതിൽ ഒരുതരം കള്ളച്ചിരിയാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നീ അത് വിട്ടേക്ക്.”

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ആ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രാന്തി പതുക്കെ മാറി, വീണ്ടും ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം നിറയാൻ തുടങ്ങി.