എന്റെ സ്വന്തം മമ്മി [ഹസ്ന] 170

​കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ അമ്മയിലായിരുന്നു. വിദ്യ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.

​വിദ്യ : “എന്താടാ ദീപു, നീ ഇന്ന് വല്ലാതെ മൂഡ് ഔട്ട് ആണല്ലോ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

​ഞാൻ അവളോട് അമ്മയുടെ ഈ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ വേണ്ട, അത് കേട്ടാൽ അവൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?

​ഞാൻ : “ഒന്നുമില്ല വിദ്യ, സുഖമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്. അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് ഓഫീസിൽ തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു, അതോർത്ത് ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ.”

വിദ്യ : “സാരമില്ലെടാ, ഐടി കമ്പനിയിൽ വർക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവികമാണ്. നീ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ.”

​അവൾ എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. വൈകുന്നേരം കോളേജ് വിട്ട് ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി. വീട് ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. അമ്മ ഇനിയും വന്നിട്ടില്ല. എട്ടു മണിയായി, ഒൻപതായി. ഞാൻ അമ്മയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ്!

​പതിനൊന്നരയായപ്പോൾ മുറ്റത്ത് വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഞാൻ വേഗം ഓടിച്ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു. അമ്മ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരികയാണ്. പക്ഷേ…

അമ്മയുടെ ഷർട്ട്‌ ചുളിഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണവും അതേസമയം വിചിത്രമായൊരു ഭാവവും.

​ഞാൻ : “അമ്മേ… ഇത്രയും ലേറ്റ് ആയോ? ഫോൺ എന്താ സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ് ആയത്?”

​അമ്മ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ ഒരു ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “അതൊക്കെ ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നതാടാ. നീ ഇത്രയും സമയം എന്നെ കാത്തിരുന്നോ?”