കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ] 67

(അദ്ധ്യായം 4)

വാഹിദ് ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി ബൈക്കിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രഞ്ജിനിയും രമ്യയും രഞ്ജിനിയുടെ കാറിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ മഞ്ഞിന്റെ പടലം സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ പ്രഭയിൽ മഞ്ഞനിറം പൂണ്ട് ചെറിയ രീതിയിൽ മൂടിപ്പുതഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ചെറിയ തണുത്ത കാറ്റും വീശുന്നുണ്ട്. വാഹിദ് കൈത്തണ്ടയിൽ മടക്കിയിട്ടിരുന്ന ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്ന് അവരുടെ സമീപം ചെന്നു.

“എന്താ രണ്ടുപേരും കാര്യമായ ചർച്ച. എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള പരദൂഷണം ആണോ?”

വാഹിദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തമാശ ചോദിച്ചു. ഇടതൂർന്ന നീണ്ട തലമുടിക്ക് താഴെ അവന്റെ പൗരുഷം നിറഞ്ഞ ഗൗരവമുള്ള മനോഹരമായ മുഖത്ത് ചിരി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അല്പം ഉയർന്നു വിരിഞ്ഞു വരുന്ന കവിളുകൾ ചുവക്കുന്നതും, അല്പം കുറുക്കുന്ന ചെമ്പൻ നിറമുള്ള വലിയ പൂച്ചക്കണ്ണുകളും കവിളിൽ തെളിയുന്ന ചെറിയ നുണക്കുഴിയും കണ്ട രഞ്ജിനി അറിയാതെ കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നുപോയി. അവൾ അറിയാതെ രമ്യയെ നോക്കിപ്പോയി.

“പിന്നല്ലാതെ. നാടുമുഴുവൻ കാമുകിമാരുള്ള നിന്റെ പരദൂഷണമല്ല പരസ്ത്രീദോഷം പറയുവായിരുന്നു.”

രമ്യ അവനെ കളിയാക്കി. അവൻ അറിയാത്ത രീതിയിൽ അവളുടെ പുറം തുടയിൽ നന്നായൊന്നു നുള്ളിയപ്പോൾ അവൾ സൂചിമുനയേറ്റത് പോലെ ഒന്ന് ഞെട്ടി. രഞ്ജിനി ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവൾ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ ഭാവിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ രഞ്ജിനിയുടെ മുഖം ഒന്ന് മങ്ങിയത് രമ്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടെന്ന് രമ്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.