കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ] 67

മുഖം അല്പം ചരിച്ചു അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ രഞ്ജിനി ചോദിച്ചു. മുഖം ചാരിച്ചപ്പോൾ വ്യക്തമായ വെളുത്തു മിനുത്ത അവളുടെ വിശാലമായ പിൻകഴുത്തിന്റെ നഗ്നതയിലേക്ക് അറിയാതെ വാഹിദ് നോക്കിപ്പോയി. അത് മനസ്സിലായ രഞ്ജിനിയുടെ കവിൾ ചുവന്നു.

“കുഴപ്പമില്ല മാഡം. എല്ലാം ഓക്കേയാണ്.”

അവൻ ഭാവ്യതയോടെ പറഞ്ഞു. രഞ്ജിനി കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അവന്റെ കസേരയുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രമ്യയെ ഒന്ന് നോക്കി.രണ്ടുപേരും അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“വാഹിദിനു ഈ സ്ഥാപനം അത്ര ഇമ്പോർട്ടന്റ് ഒന്നുമായിരിക്കില്ല. ഐ നോ വെൽ എബൌട്ട് യു. രമ്യ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് നിനക്ക് ജോലിക്കൊരു പഞ്ഞവും ഇല്ലാത്ത ആളാണെന്നും വലിയൊരു കമ്പനിയുടെ പാർട്ണർഷിപ്പ് കളഞ്ഞിട്ട് വന്നതാണെന്നും. പിന്നെ ദുബായ്നഗരത്തിൽ കിടന്ന് വിലസിയിട്ട് വന്ന വീര കഥകളും.”

രഞ്ജിനി ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് അവസാന വാക്യം പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്. രമ്യയുമായി ഇവൾ വളരെ വിശദമായി സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും തന്നെ കുറിച്ച് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും വാഹിദിനു മനസ്സിലായി. അവൻ ചെറുതായി ചൂളിയെന്ന് തന്നെ പറയാം.

“അങ്ങനെയൊന്നൂല്ല മാഡം. അത്യാവശ്യം ജീവിച്ചുപോകാനുള്ള ജോലികളുണ്ട്. ഇതൊക്കെ പോലെയുള്ള കുറച്ച് കമ്പനികൾക്ക് വേണ്ടി ഓഡിറ്റിങ്ങും മറ്റും ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു പോകുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ.”

“കമോൺ വാഹിദ്.. ഇതൊരു ഐടി സ്ഥാപനമാണ്. പഴഞ്ചൻ സർക്കാർ ഓഫീസ് അല്ല. ഈ മാഡം വിളി പരമ ബോറാണ് കേട്ടോ. ഇവിടെ എല്ലാരും എല്ലാവരെയും പേരാണ് വിളിക്കുന്നത്. കോൾ മി രഞ്ജിനി ഓർ രഞ്ജു.”