കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ] 67

രമ്യ വീണ്ടും വനജയെ കളിയാക്കി. അവൾക്ക് വല്ലാതെ നാണം വന്നു. ഗ്ലാസ്സിൽ വിരലിട്ട് വരഞ്ഞുകൊണ്ട് മേശയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന വാഹിദിനെ അവൾ ഇടംകണ്ണിലൂടെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. വെളുത്തു ചുവപ്പു കലർന്ന പിൻകഴുത്തിൽ അവന്റെ അല്പം ചെമ്പിച്ച നീളൻ മുടികൾ തൂവലുകൾ പോലെ ഒഴുകി നിൽക്കുന്നു.

മുതുകിൽ കൈയിലെ മസിലുകൾ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു മുഴച്ചു നിൽക്കുകയും പുറത്തെ കനത്ത പേശികൾ വസ്ത്രത്തിനു പുറത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു പെണ്ണിനെ ഒറ്റകൈയിൽ അനായാസം തൂക്കിയെടുത്ത് കിടക്കയിലേക്ക് എറിയുമെന്ന് ഏത് പെണ്ണും വിശ്വസിച്ചു പോകുന്ന അസ്സൽ ചെക്കൻ.!

കണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ഇവിടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ പോലെ താനും ഇവനെ ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം രമ്യ ഇനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു കാണുമോ എന്നൊരു ശങ്ക വനജയുടെ ഉള്ളിൽ കുടുങ്ങി.

“മോൾക്കൊക്കെതന്നെയല്ലേ മുഴുവനും. ചേച്ചിയെ ഒക്കെ ഇനി ആർക്ക് വേണം.”

വനജ താൻ പ്രായമായി കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന ചിന്തയുടെ നിരാശയോടെ തമാശയായി പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ ചേച്ചിക്ക് പ്രായം ഇച്ചിരി കൂടിയാലും മുടിഞ്ഞ മൊഞ്ചല്ലേ. ദേ ഈ ദേവൻ ഒറ്റക്കാ. ഈ മുടിഞ്ഞ തണുപ്പിൽ ഞാൻ വേണേൽ സെറ്റാക്കി തരാം ട്ടോ. എന്നെ ഭയങ്കര പേടിയാ ചെക്കന്.”

രമ്യ വാഹിദിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വാഹിദ് നാവുകടിച്ചു അവളെ ശാസിച്ചു. വനജയുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടന്നൊരു കുളിരുവീഴുകയും ശരീരം ഒന്ന് ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തന്റെ പൂറിൽ നീരുപൊടിയാൻ പോവുന്നു എന്ന് പ്രായവും അനുഭവ പരിജ്ഞാനവും കൊണ്ട് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.