കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ] 67

“അല്ല ആരിത്. രമ്യ മോളോ?”

രമ്യയെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ വനജയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ അവരെ വരവേറ്റു.

“ചേച്ചി ഇവിടാണോ താമസം? എന്നിട്ട് പറഞ്ഞേയില്ല ല്ലോ.”

വനജയെ കണ്ടപ്പോൾ രമ്യയ്ക്കും അതിശയം തോന്നി. അവൾ തന്റെ അടുത്തക്ക് വന്നവനജയെ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു കൈകൊണ്ട് ആലിംഗനം ചെയ്തു.

“അതേ. ഞാൻ ഇവിടെയല്ലേ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അതിന് പുറമേ ഓഫീസിൽ കാന്റീൻ നടത്താൻ രഞ്ജിനികുഞ്ഞു പറഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ലേ അവിടെ വന്നത്.”

വനജ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രഞ്ജിനി അത് കേട്ട് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രമ്യയെ കൈപിടിച്ചു അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

സമയം കടന്ന് പോയി. രണ്ടുപേരും അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ കഴിഞ്ഞുപോയ നാളുകളെ അയവിറക്കിയും കൂടുതൽ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞും പുൽത്തകിടിയിലെ കസേരകളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ദുബായ് നഗരത്തിന്റെ ഊഷ്‌രമായ ജീവിതനാകുകളിൽ രമ്യയുടെ പൂറിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ജോർജ്ന്റെ പല്ലുകൾ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ രഞ്ജിനിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഞെട്ടലിന്റെ കൊള്ളിയാൻ പുളഞ്ഞു. ആ വലിയ നഗരത്തിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവൾക്കൊപ്പം നിന്ന വാഹിദെന്ന യുവവായ ബോസ് രമ്യയുടെ മനസ്സിൽ അപൂർവ്വമായ ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ വെളിച്ചം പൊഴിച്ചതുപോലെ മുഖം പ്രസാദിച്ചു. നല്ല പയ്യൻ, കൊള്ളാല്ലോ എന്ന് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു.

“ഈ പറഞ്ഞതിലൊക്കെ അവൻ നിന്റെ രക്ഷകൻ മാത്രമാണല്ലോ. എന്നിട്ട് നീയെന്ത് പകരം കൊടുത്തെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞില്ല ല്ലോ.”