നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 26 [കാവൽക്കാരൻ] 518

ഞാൻ പതുക്കെ നടന്ന് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“എന്തുപറ്റി തക്ഷകാ…? എന്താ അവിടെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്?”

എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.

തക്ഷകൻ എന്നെ നോക്കാതെ തന്നെ, ആ പർവ്വതത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് നോക്കി വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“അറിയില്ല ദേവാ… കൃത്യമായി എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലെ ചോര വല്ലാതെ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി അറിയാൻ കഴിയും. അവിടെ… ആ പർവ്വതത്തിനുള്ളിൽ എന്തോ വലിയൊരു അരുതാത്തത് നടക്കാൻ പോകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു! ആ കാറ്റിൽ പോലും കൊടുംവിഷത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്. നീലാംബരി അവളുടെ വിലക്കുകൾ ഭേദിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…”

അവനൊന്ന് നിർത്തി, പിന്നെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് വളരെ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു:

“നമുക്കിനി അധികം സമയമില്ല ദേവാ!അവൾ കൂടുതൽ കാത്തുനിൽക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. സമയം അതിവേഗം നമ്മുടെ കൈകളിൽ നിന്നും വഴുതിമാറുകയാണ്.”

അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു കൊള്ളിയാൻ പോലെയാണ് വന്ന് തറച്ചത്. വിചാരിക്കുന്നതിനും മുൻപേ എല്ലാം അവസാനിക്കുമോ? എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.

അപ്പോഴാണ് താഴെ നിന്നും ഗീതാന്റിയുടെ വിളി കേട്ടത്. “പിള്ളേരേ… താഴേക്ക് വാ, ഭക്ഷണം എടുത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്!”

ആ വിളി ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. താഴേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ആ ജനാലയിലൂടെ നിധിമലയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കി. ഉച്ചയുടെ ആ വെളിച്ചത്തിലും, ആ മലയുടെ മുകളിൽ മാത്രം കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വരാൻ പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പ്!