പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

ജിത്തു പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

പക്ഷേ അവൻ അടുത്തെത്തിയെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

പുറത്ത് മഴ.

അകത്ത് ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ.

കാറ്റിനൊപ്പം അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്തേക്ക് വീണു.

ജിത്തു മടിച്ചുകൊണ്ട് കൈ ഉയർത്തി.

വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹം.

വളരെ കരുതലോടെ അവൻ ആ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിവച്ചു.

ആ സ്പർശനത്തിൽ ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അവന്റെ നേരെ ഉയർന്നു.

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ചിരിയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കൊച്ചു…”

അവന്റെ ശബ്ദം പതിവിലും മൃദുവായിരുന്നു.

ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ അവനെ നോക്കിനിന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

അറിയാതെ അവൾ ഒരു പടി കൂടി അടുത്തുവന്നു.

ആ നിമിഷം ജിത്തുവിന് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

തണുത്ത വിരലുകൾ.

മഴയുടെ തണുപ്പ് ഇപ്പോഴും അവയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ തണുപ്പിനിടയിലും ഒരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

ആത്മേയ പതിയെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം ജിത്തു നിശ്ചലനായി നിന്നു.

പിന്നെ വളരെ കരുതലോടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവളുടെ തല അവന്റെ തോളിൽ വിശ്രമിച്ചു.

പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.