പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

“മഴ നിന്നല്ലോ.”

ജിത്തുവും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

നനഞ്ഞ വഴികൾ.

ഇലകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ.

ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം.

“ജിത്തു…”

“മ്?”

“നമുക്ക് നഷ്ടമായ നാല് വർഷം തിരികെ കിട്ടില്ല.”

“അറിയാം.”

“പക്ഷേ ബാക്കിയുള്ള വർഷങ്ങൾ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം പതിയെ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

കാരണം ആത്മേയ ശരിയായിരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിയെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഇന്ന് രാവിലെയായിരുന്നു.
അവർ പരസ്പരം എങ്ങനെ നോക്കുന്നു എന്നതായിരുന്നു.
അവർ ഇപ്പോഴും ഒരുമിച്ച് അവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അതേ സ്നേഹത്തോടെ.
അതേ വിശ്വാസത്തോടെ.
ഒരുപക്ഷേ അതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളം.

(തുടരണോ?)