പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

“അതെന്തിന്?”

“കാരണം നീ ക്ലാസിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ആ കുറച്ച് സെക്കൻഡ് കാണാൻ.”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.

“ഫെസ്റ്റിന് വരാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ആ ദിവസം മുഴുവൻ എനിക്ക് എന്തോ നഷ്ടമായതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.”

“ജിത്തു…”

“ഫെയർവെൽ ദിവസം വീട്ടിലെത്തി ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

അവൾ ഞെട്ടി.

“എന്തിന്?”

“ഇനി നിന്നെ കാണാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നി.”

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

ആത്മേയ പതിയെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കാരണം ആ വാക്കുകളിൽ അതിശയോക്തിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

അത് വർഷങ്ങളായി പറയാതെ കിടന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു.

അവൾ പതിയെ അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തു.

“എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…”

ജിത്തു ചിരിച്ചു.

“എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.”

“എന്ത്?”

“നീയും എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്.”

ആത്മേയയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.

പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രി…
ആ ചെറിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ…
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കഥകൾ പതിയെ പരസ്പരം പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞുനിന്നു.

സംഭാഷണങ്ങൾ പതിയെ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

പറയേണ്ടതെല്ലാം വാക്കുകളായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് പരസ്പരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രമായിരുന്നു.

ജനലിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആത്മേയ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ ചില്ലിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന കാഴ്ചയിൽ അവൾ എന്തോ ആലോചിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.