പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തമാവുകയായിരുന്നു.

ആത്മേയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഈ മഴ ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണമില്ല.”

“എന്ത് ചെയ്യും?”

അവൾ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.

“ഞാൻ ഇവിടെ അടുത്താണ് താമസിക്കുന്നത്.”

“വാടക വീട്ടിലാണോ?”

“അതെ.”

“അവിടെ പോകാമോ?”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“മഴ കുറയുന്നത് വരെ.”

ജിത്തു സമ്മതിച്ചു.

അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.

മഴയിലൂടെ.

നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ.

ഒരു ചെറിയ വീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിന്നു.

ആത്മേയ ബാഗിൽ നിന്ന് താക്കോൽ എടുത്തു.

വാതിൽ തുറന്നു.

“വാ…”

ജിത്തു അകത്തേക്ക് നടന്നു.

ചെറിയ വീട്.

പക്ഷേ വൃത്തിയും ഭംഗിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭിത്തിയിൽ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങൾ,
അടുക്കി വെച്ച പുസ്തകങ്ങൾ ,
ജനലിനരികിൽ ചെറിയ ചെടികൾ.

ആ വീട്ടിലെ ഓരോ വസ്തുവിലും ആത്മേയയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അകത്ത്…
നാല് വർഷം വൈകിയെത്തിയ ഒരു പ്രണയം പതിയെ തളിരിടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആദ്യം കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

ടിൻ ഷീറ്റിന് മുകളിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ഒരു താളം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തുള്ള ലോകം മുഴുവൻ ആ മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ആത്മേയ വാതിൽ അടച്ച് തിരിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ജിത്തു അവളെ ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടി തോളിലേക്ക് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.കവിളുകളിൽ ഇപ്പോഴും മഴത്തുള്ളികൾ തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.മുഖത്ത് നിന്നും കഴുത്തിലൂടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്ന വെള്ള തുള്ളി.