പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം [Vesper] 75

ഇന്ന് അതെല്ലാം തൊട്ടടുത്ത്.

സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോയെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.

ആകാശം പതിയെ ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി.

“എനിക്ക് പോകണം,” ആത്മേയ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം.”

“വേണ്ട.”

“എന്താ വേണ്ടേ?”

“ബുദ്ധിമുട്ടാകും.”

“നാല് വർഷം കാത്തിരുന്ന ആളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

അവസാനം സമ്മതിച്ചു.

—

ആത്മേയ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കയറിയപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിലായി.

അവർ യാത്ര തുടങ്ങി.

സന്ധ്യക്കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

റോഡിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.

കുറച്ച് സമയം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

പക്ഷേ ആ മൗനത്തിന് പോലും ഒരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.

“ജിത്തു…”

പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“മ്?”

“are you happy?”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഒരുപാട്.”

“എന്തിന്?”

“കാരണം എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിഷമം ഇന്ന് മാറിക്കിട്ടി.”

“ഏത് വിഷമം?”

“നിന്നോട് സംസാരിക്കാതെ പോയത്.”

ആത്മേയ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ വളരെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എനിക്കും.”

അവന്റെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.

—

അവർ കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് ആകാശം പെട്ടെന്ന് മാറിയത്.

കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.

കാറ്റ് ശക്തമായി.

“മഴ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു,” ആത്മേയ പറഞ്ഞു.

“അതെ.”

പക്ഷേ അവർ കരുതിയതിലും വേഗത്തിലായിരുന്നു അത്.

ആദ്യം ചെറിയ തുള്ളികൾ.

പിന്നെ ശക്തമായ മഴ.

അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും നനഞ്ഞു.

ജിത്തു റോഡരികിൽ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.

പക്ഷേ മഴ കുറയുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.