ആയിഷയിലൂടെ 2 [ഹസ്ന] 72

“ഇത്താ… ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു,” ഞാൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

സമീറ ഇത്ത അടുത്തുചെന്ന് എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. “സൂക്ഷിച്ചു പോ റഹീമേ… ഇന്നത്തെ ഈ ബാക്കിവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ നമുക്ക് മാറ്റിവെക്കാം. ഞാൻ വിളിക്കാം.”

ഞാൻ ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, ബൈക്കിൽ കയറി ആയിഷയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗത്തിൽ വണ്ടിയോടിച്ചു. പുതിയൊരു കെണിയും അതേസമയം പുതിയൊരു ബന്ധവും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.

റോഡിലെ ബ്ലോക്കുകളും വളവുകളും വെട്ടിച്ച് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ ആയിഷയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിലെത്തി ബൈക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി. ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ജൂൺ മാസത്തിലെ ഈ കനത്ത ചൂടിലേക്കും വിയർപ്പിലേക്കും വന്നപ്പോൾ ശരീരം ആകെ തളർന്നിരുന്നു. ഒപ്പം പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ബൈക്കിന്റെ കീ പോക്കറ്റിലിട്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽക്കൽ തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്ന ആയിഷ എന്നെ കണ്ടതും വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറ്റി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.

“ഹാവൂ… നീ എത്തിയല്ലോ. ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി റഹീം. അബ്ബു ഏതു സമയവും കയറിവരും,” അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയത്. “ഇതെന്താ റഹീം… നീ ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ? മുഖമൊക്കെ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നു…”