ആയിഷയിലൂടെ 2 [ഹസ്ന] 72

​”കെണിയല്ല ആയിഷാ, ഇതൊരു ഒത്തുതീർപ്പാകാനാണ് സാധ്യത,” ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ വീണ്ടും കൈകൾ ചുറ്റി. “നാളെ ഫയലുമായി ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ഇത്ത എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് അപ്പോൾ അറിയാമല്ലോ.”

​റഹീമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ ഒരുതരം ആകാംക്ഷയ്ക്ക് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി. സമീറ ഇത്തയെപ്പോലെ വിരിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള, മുതിർന്ന ഒരു സർക്കാർ ജീവനക്കാരി തങ്ങളുടെ രഹസ്യത്തിൽ പങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തിന് പുതിയൊരു മാനം നൽകുകയായിരുന്നു.

ആയിഷ : ” എന്നാലും റഹീം ഇന്ന് ഇനി ഒന്നിനും ഞാനില്ല.. എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്..നാളെ നീ പോയി സമീറാത്ത യെ കണ്ടു വാ…”

ആയിഷയുടെ ആ വാക്കുകളിലെ പരിഭ്രാന്തിയും ക്ഷീണവും മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. സമീറ ഇത്തയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വരവും അവരുടെ ആ ചോദ്യങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയ മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ നിർബന്ധിക്കാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.

“ശരി മോളെ, നീ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ഇന്ന് ഇനി നമുക്ക് വിശ്രമിക്കാം. മനസ്സിന് സമാധാനമില്ലാതെ ഒന്നിനും ഒരു സുഖം ഉണ്ടാകില്ല,” ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ഹാളിലെ സോഫയും തലയണകളും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് വേഗം സാധാരണ രീതിയിലാക്കി മാറ്റി. സമീറ ഇത്ത കണ്ടതുപോലെയുള്ള അടയാളങ്ങളൊന്നും ഇനി ആരും കാണാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ പകലിന്റെ ബാക്കി സമയം മുഴുവൻ വലിയ അനിഷ്ടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിയ ആശങ്കയോടെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നു തീർത്തു.