ആയിഷയിലൂടെ 2 [ഹസ്ന] 72

“അത്… ഇത്താ… ഞങ്ങൾ ഇവിടെയിരുന്ന് ടിവി കാണുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ തട്ടിയതാവും,” ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ വാക്കുകൾ ഒപ്പിയെടുത്ത് പറഞ്ഞു.

“ആണോ… ടിവി കാണുമ്പോൾ സോഫ ഇത്രയും നീങ്ങുമോ റഹീമേ?” സമീറ ഇത്ത ശബ്ദം താഴ്ത്തി, കൂടെയുള്ള ആൾ കേൾക്കാത്ത പാകത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവരുടെ ആ നോട്ടം എന്റെ പാന്റസിന്റെ സിപ്പിലേക്കും അവിടെയുണ്ടായ നേരിയ മാറ്റങ്ങളിലേക്കും നീണ്ടതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെയും, വർഷങ്ങളായി പുരുഷസ്പർശമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ക്ലർക്കിന്റെയും അനുഭവസമ്പത്ത് ആ നോട്ടത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.

അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന ജീവനക്കാരൻ ഫോൺ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. “സമീറ റഹീം, നമുക്ക് വൈകുന്നു. അടുത്ത സൈറ്റിലേക്ക് കൂടി പോകേണ്ടതാണ്.”

“ആ, ദാ വരുന്നു പ്രകാശേട്ടാ,” സമീറ ഇത്ത മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറ്റി ഒരു ഔദ്യോഗിക ജീവനക്കാരിയുടെ ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്തു.

അവർ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ എടുത്ത് ആയിഷയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. “മോളെ, ഇതിൽ അബ്ബു ഒപ്പിടേണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ ഞാൻ പെൻസിൽ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാളെ രാവിലെ ഇത് റഹീമിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു വിട്ടാൽ മതി. വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ എത്തിച്ചേക്കണം.”

ഫയൽ വാങ്ങുമ്പോൾ ആയിഷയുടെ വിരലുകൾ ഇത്തയുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ ഉരസി. ഇത്ത ആയിഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചു. “പിന്നെ… പകൽ സമയത്ത് വാതിലൊക്കെ അടച്ചിടുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ. നാട്ടുകാരാണ്, പലതും വിചാരിക്കും.”