മാളവിക 8 [Abhisha] 132

“നിങ്ങൾ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അർജുന് ട്രെയിൻ കിട്ടിയോ മോളേ? അവന് എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഇട്ടു പോകാൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. നീ കൂടെ ഉള്ളതുകൊണ്ടാ അവന് ഒരു ആശ്വാസം. പാവം, അമ്മാവനും കൂടെ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവന് നല്ല വിഷമമുണ്ട്.”

​മാളവിക ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി, “ട്രെയിൻ കറക്റ്റ് ടൈമിന് വന്നു അമ്മായി. അവൻ പോയി. അമ്മയുടെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എന്ന് വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”​”രാഹുൽ വിളിച്ചോ മോളേ?” അമ്മായി വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

​”ഇല്ല അമ്മായി. അവൻ രാവിലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത് അവിടെ എന്തോ വലിയ തിരക്കിലാണെന്നാണ്. അല്പം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം,” മാളവിക പറഞ്ഞു.

​അമ്മായിക്ക് കഞ്ഞി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞ് അവൾ ആ പ്ലേറ്റും പാത്രങ്ങളും കഴുകാനായി റൂമിനുള്ളിലെ വാഷ് ബേസിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. വെള്ളത്തിൽ കൈ കഴുകി പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ടേബിളിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ഉച്ചത്തിൽ ബെല്ലടിച്ചത്.മാളവിക വേഗം ചെന്ന് ഡിസ്‌പ്ലേയിലേക്ക് നോക്കി.

‘വിനോദ് സാർ’ എന്ന് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിണക്കം വീണ്ടും തിരതല്ലി.​”ഇയാൾക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാ…” അവൾ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു. ആദ്യം കോൾ എടുക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി ഫോണിന്റെ പവർ ബട്ടൺ അമർത്തി അവൾ അത് സൈലന്റ് ആക്കി.

പക്ഷേ, വിനോദ് സാർ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. രണ്ടാം തവണയും മൂന്നാം തവണയും ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ അമ്മായിയും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.ഒടുവിൽ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മാളവിക ഫോൺ എടുത്തു.​ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചതും മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും വിനോദ് സാറിന്റെ പരിഭ്രമിച്ചുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു.