മാളവിക 8 [Abhisha] 132

​”സോറി മാളവിക… നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. നീ ഇപ്പോഴും പിണക്കത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ എത്ര ദിവസമായി ഒന്ന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയിട്ട് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”

​മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ മറുപുറത്തെ വിതുമ്പൽ കേട്ടു നിന്നു. അവളുടെ നിശബ്ദത അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ തളർത്തി.

​”മാളവിക… നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറ. ഒരു ‘ഹലോ’ എങ്കിലും ഒന്ന് പറയു മാളൂ… എനിക്കൊരു സമാധാനത്തിന് വേണ്ടിയിട്ടാണ്. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നീ എന്നോട് ഒന്ന് ക്ഷമിക്ക്,” വിനോദ് സാർ വല്ലാതെ താഴ്മയായി സംസാരിച്ചു.​

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടറിയ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ കല്ലിച്ച മനസ്സ് പതുക്കെ ഒന്ന് അലിഞ്ഞു. അത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ ഇത്രയും താഴ്ന്നു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നി.

​”ഹലോ സാർ…” മാളവിക പതുക്കെ വിളിച്ചു. “സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്? എനിക്ക് സാറിനോട് വഴക്കൊന്നുമില്ല. ഞാൻ കുറച്ച് തിരക്കിലായിപ്പോയി, അതുകൊണ്ടാ ഫോൺ എടുക്കാതിരുന്നത്.”

​”മാളവിക, എനിക്കറിയാം നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ അന്ന് പെരുമാറിയത് ശരിയായില്ല,” അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

​”സാർ… അന്ന് കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇനി സാർ എന്നെ അത് ഓർമ്മിപ്പിക്കരുത്. കുഴപ്പമില്ല, സാറിനോട് ഞാനല്ലേ ക്ഷമിക്കേണ്ടത്? ഇനി ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് എടുത്തിടണ്ട. വേറെ എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കാം,” മാളവിക വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.വിനോദ് സാർ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം പ്രകടമായിരുന്നു. “അമ്മായിക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് മാളവിക? കുറവുണ്ടോ? തെന്നി വീണതാണെന്നാണല്ലോ അറിഞ്ഞത്.”