മാളവിക 8 [Abhisha] 132

​മാളവിക ഒട്ടും മടി കാണിക്കാതെ തന്റെ വിരലുകൾ വിനോദ് സാറിന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് കോർത്തുപിടിച്ചു. ആളുകളുടെ നടുവിൽ വെച്ച്, ആരും കാണാതെ തങ്ങളുടെ കൈകൾ പരസ്പരം മുറുകെ കോർത്തുപിടിക്കുന്നത് അവർക്ക് വലിയൊരു ആവേശം നൽകി. സാറിന്റെ കൈപ്പത്തിയിലെ ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തെ കൂടുതൽ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഓരോ നിലകൾ പിന്നിടുമ്പോഴും ഇരുവരുടെയും ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി.ഒടുവിൽ ലിഫ്റ്റ് ഫോർത്ത് ഫ്ലോറിൽ എത്തി നിന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും കൈകൾ വേർപെടുത്തിക്കൊണ്ട് രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അമ്മായി കിടക്കുന്ന റൂമിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിനോദ് സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയുടെ കറുത്ത ലെഗ്ഗിൻസിനുള്ളിൽ മുറുകിനിൽക്കുന്ന ചന്തികളിലായിരുന്നു.

​റൂമിന്റെ ഫ്രണ്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വരാന്തയിൽ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു.മാളവികയും വിനോദ് സാറും റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും ലഗേജുകൾ ഒതുക്കി വെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

അമ്മായി കട്ടിലിൽ പകുതി ചാരിയിരുന്ന് ടിവിയിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു അപരിചിതനെ കണ്ടതും അച്ഛൻ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗ് താഴെ വെച്ച് അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി.​മാളവിക ഒട്ടും പതറാതെ, മുഖത്ത് ഒരു നല്ല മരുമകളുടെയും മാന്യയായ അധ്യാപികയുടെയും ഭാവം വരുത്തി മുന്നോട്ട് വന്നു.

​മാളവിക: “അച്ഛാ… അമ്മേ… ഇത് വിനോദ് സാർ. ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളിലെ സീനിയർ മാത്തമാറ്റിക്സ് സാറാണ്. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ആണ് വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത്.”അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്പരപ്പ് മാറി അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ബഹുമാനം തെളിഞ്ഞു. വിനോദ് സാർ കൈകൾ കൂപ്പി അവരെ നോക്കി വിനയത്തോടെ ചിരിച്ചു.